Mijn voortdurende ontdekkingstocht

Mijn voortdurende ontdekkingstocht

Ik lees graag, ga op ontdekkingstocht en ben nieuwsgierig. Ik leg graag van alles vast, schrijf graag van me af en wil een soort naslagwerk maken. En dat is ook precies het doel van mijn blog, vastleggen en bewaren. En natuurlijk vind ik het leuk als iemand dit ook leest en soms een reactie achter laat. Maar dan komt de valkuil, de statistieken. Want ik ben nieuwsgierig, wil weten wie mijn blog leest, hoeveel mensen even langs komen. Die statistieken gaan dan een te grote rol spelen en leiden me af van mijn werkelijke bedoeling, namelijk gewoon een leuke blog maken waar ik mezelf in kwijt kan, maar ook mezelf in kan vinden door eens even terug te kijken. Ik laat me dan teveel leiden door die statistieken, denk teveel na over wat ik ga plaatsen, trekt dat wel genoeg bezoekers? Waardoor ik dus afdrijf van mezelf en ik mijn oorspronkelijke doel van mijn blog compleet voorbij ga. Mijn blog wordt dan iets waar ik teveel mee bezig ben, waar ik teveel druk op leg. Dat van me afschrijven, leuke momenten vastleggen, gedachten delen gaat helemaal verloren.

En als ik op dat punt aankom, dan stop ik ermee, met dat bloggen. Dat doe ik kan ook een tijdje. Maar ik merk dat dat zo ook niet werkt. Dat ik mijn uitlaatklep mis. Dat ik toch weer wil bloggen, weer gewoon een verhaal wil typen. Dat zou ik natuurlijk ook offline kunnen doen, een dagboek bijhouden. Maar ik vind het ook leuk om met mijn blog bezig te zijn, om daar een leuke pagina van te maken. Te zoeken naar kleurcombinaties, te spelen met thema’s, leuke foto’s plaatsen bij mijn berichten. Dat zou ik missen bij een dagboek.

Daarom start ik na een tijdje weer, begin ik weer te bloggen. Met het voornemen dat ik deze keer niet in deze valkuil trap. Dus daar ga ik weer, weer aan de slag met mijn blog. Deze keer laat ik me niet afleiden, plaats ik gewoon wat ik zelf graag wil en ga ik niet kijken naar de bezoekersaantallen. En het delen op Facebook, Instagram en andere socials, ik denk dat ik dat gewoon niet ga doen. Dit is gewoon mijn eigen plekje en iedere bezoeker of toevallige voorbijganger is van harte welkom!

Mijn kampeergeschiedenis deel 3, kamperen met kinderen

Mijn kampeergeschiedenis deel 3, kamperen met kinderen

Kamperen met kinderen, een nieuw hoofdstuk uit mijn kampeergeschiedenis. En het verdient ook zeker een apart hoofdstuk, kamperen met kinderen is nu eenmaal anders dan met z’n tweetjes. De eerste jaren deden we dat ook niet. We gingen wel op vakantie, maar huurden dan een huisje of een stacaravan. Maar toch begon het weer te kriebelen, we wilden weer op pad met een eigenkampeermiddel.

Met de vouwwagen

Op mijn werk kwam ik een advertentie tegen (we hadden een soort interne marktplaats) van een vouwwagen. Die zag er goed uit en had een mooie prijs. We kochten de vouwwagen, een Roadmaster, het kampeeravontuur kon beginnen. Het avontuur startte in Limburg, eerst even proefdraaien in eigen land. En dat beviel uitstekend! We hadden genoeg ruimte in de vouwwagen en we genoten volop van het kamperen. Het was trouwens ook een mooie camping, Camping Hoeve De Gastmolen, daar in Limburg. Genoeg moois te ontdekken in de omgevingen en de kinderen vermaakten zich prima op de camping met al die ruimte buiten.

Roadmaster vouwwagen

Omdat het zo goed was bevallen, durfde het wel aan om in de zomervakantie naar Frankrijk af te reizen. Het enige obstakel was wel dat we een redelijk grote plaats nodig hadden om de vouwwagen kwijt te kunnen, maar gelukkig bleek dat nooit een probleem. De ruimte die de vouwwagen bood, was alleen meer fijn. Want met de komst van Mees gingen we voortaan met z’n vijven op vakantie. Dat ging prima, het campingbedje paste mooi tussen de andere slaapplekken in en zo sliepen we gezellig allemaal in de vouwwagen. En als het toevallig een keer slecht weer was, dan was er binnen genoeg ruimte om te spelen. In die tijd gingen er nog een bak Playmobil mee. 🙂

Stoomtrein

Het zijn mooie herinneringen, als ik zo eens terug kijk. Met veel fijne, niet te grote, campings. Zoals die camping in de Ardeche, waar de stoomtrein iedere dag langs kwam. Meestal lagen we dan in het zwembad en zwaaide we even naar de passagiers.
Of de camping bij Hans en Anja, de enige camping die we twee keer hebben bezocht en waar we de verjaardag van Sterre met de hele camping vierden. Dat ging gemakkelijk, want het is een erg kleine en gezellige camping.

Met de caravan

De tweede keer op deze camping was trouwens met de caravan van mijn schoonouders. Om eens te kijken of dat wat voor ons zou zijn. De vouwwagen was inmiddels al verkocht, maar een caravan bleek ook niet helemaal ons ideale kampeermiddel te zijn. Dus na die vakantie waren we weer even terug bij de stacaravans en huisjes. We weken zelfs uit naar Denemarken. Het land wat door de kinderen nog steeds ‘het koude land’ wordt genoemd.

Wandelen met de kinderen

Nieuwe herinneringen

Maar het bleef kriebelen, we wilden weer terug naar het echte kamperen. Weer op een veld staan tussen andere kampeerders, ’s avond met een stoeltje voor de tent. Dus kochten we dit jaar een nieuwe tent, reserveerden we een plekje op een camping in Overijssel en genoten we van een erg fijne kampeervakantie. Samen met de kinderen. En ik hoop dat we dat nog heel vaak mogen doen, zodat we nog veel mooie herinnering toe kunnen voegen aan onze kampeergeschiedenis.

Gelezen: De Meisjes van Ravensbruck – Anna Ellory

Gelezen: De Meisjes van Ravensbruck – Anna Ellory

De Meisjes van Ravensbruck, geschreven door Anna Allory, een boek dat ik via Bookchoice op mijn ereader heb gezet en waarvan ik nog niet wist of ik het wel ging lezen. Want de titel vertelde me al wel dat het boek ging over de Tweede Wereldoorlog. Daar heb ik al behoorlijk wat boeken over gelezen en ik vroeg me dan ook af of dit nog werkelijk wat anders ging vertellen.

Maar voor ik daar verder op in ga, hieronder even een korte samenvatting over de inhoud van het boek:

1989, Berlijn. De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk. Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamptatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van Ravensbrück, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al 40 jaar verstopt zitten, probeert ze het mysterie van zijn verleden te ontrafelen.

De Val van de Muur

Het verhaal speelt zich dus af in 1989, de tijd van de Val van de Berlijnse Muur. Deze belangrijke gebeurtenis is niet prominent aanwezig, maar speelt wel een belangrijke rol in het boek. Miriam leest erover in de krant, ziet mensen feest vieren vanuit de bus, maar is druk bezig met de zorg voor haar vader in het appartement van haar ouders. Waar ze dus het kampuniform vindt. De verstopte brieven vertellen een bijzonder verhaal over het verblijf in Ravensbruck. Bijzonder en verschrikkelijk. Langs dit verhaal loopt ook het persoonlijke verhaal van Miriam.

Twee verhalen

Allebei deze verhaallijnen krijgen steeds meer vorm en vertellen steeds meer over het verleden van haar vader en het verleden van Miriam. Dat is ook wat het boek anders maakt dan andere boeken. Deze 2 verhaallijnen zetten me aan het denken. Heeft Miriam weinig recht tot klagen als ze de verschrikkelijke verhalen uit het kamp leest, of moet ze zich niet wegcijferen en in opstand komen?

Ik vond het een indrukwekkend en mooi boek, het zette me aan het denken en zorgde soms voor een traan. Ik werd meegenomen in het verhaal. Op Hebban heb ik het boek 5 sterren gegeven, omdat het zeker de moeite waard is om te lezen.

Pinterest

Podcasts luisteren, weer wat favorieten

Podcasts luisteren, weer wat favorieten

Tijdens de vakantie een fijne bezigheid; podcasts luisteren. Dan kan ik de rust en de tijd ervoor vinden. Want ik merk wel dat ik niet teveel andere dingen moet doen om echt het verhaal te volgen. Behalve dan als ik de was aan het vouwen ben, dat blijkt voor mij ook vaak een goed moment om wat te luisteren.

Zo komen er tijdens dat was vouwen en luieren in de vakantie verschillende podcasts voorbij. De ene leuker dan de andere, de ene spannend en de andere verdrietig. En ik ben een strenge luisteraar, want pakt het verhaal me niet snel of irriteer ik me aan een stem, dan ga ik door naar de volgende. Om dan weer bij een hele mooie uit te komen.

Een zwak voor vlaams

Wat betreft dat irriteren aan een stem, dat heb ik nog al snel. En misschien komt het door mijn Brabantse afkomst maar ik heb nogal een zwak voor Vlaams. Heerlijk vind ik dat om daar naar te luisteren. Daarom luister ik ook graag naar de podcasts van Audiocollectief Schik. Maar buiten dat fijne Vlaams, zijn het gewoon goede verhalen. Zo kwam ik uit bij de podcast over El Tarangu. Het verhaal over een overleden wielrenner, die opeens uit de dood lijkt opgestaan. Ze gaan op zoek en duiken daarbij ook wat dieper in hun eigen verleden.

En dan is er Bob, het lief van Eliza, die 85 jaar is en de hele dag praat over Bob. Er wordt een zoektocht gestart en de grote vraag is natuurlijk, wordt Bob gevonden? Dat ga ik je nu niet vertellen, maar het verhaal is erg mooi en geeft een kijkje in het leven en in de gedachten van deze lieve oudere mevrouw.

afbeelding podcast El Tarangu
afbeelding Bob podcast

Zoektochten

Naast het Vlaams blijk ik ook een zwak te hebben voor het Limburgs, ik vond het in ieders geval fijn om te luisteren naar de podcast van Frans Pollux ‘De Laatste Dans‘. Naast de taal gaat mijn voorkeur ook uit naar zoektochten, want in deze podcast gaat Frans op zoek naar Uwe, een verdwenen stamgast. Die stamgast vertelt dat hij longkanker heeft, hij neemt afscheid in zijn stamkroeg en vertrekt richting zon om daar de laatste tijd van zijn leven door te brengen. Maar is dat wel zo?

De zoektocht gaat van start en wordt op een leuke, soms zelfs grappige manier, vertelt.

Zo werd het een zomer vol mooie verhalen. Hoewel ik, volgens mij, nogal wat eisen heb wil ik een podcast helemaal beluisteren, er is nog genoeg moois te vinden. En ik hoop dat er nog veel mooie zoektochten bij komen, bij voorkeur met een mooi Vlaams accent. 🙂

Foto door Kaboompics .com via Pexels

Kamperen bij Camping De Hoogte in Overijssel

Kamperen bij Camping De Hoogte in Overijssel

Het zit er al weer op, ons kampeeravontuur deze zomervakantie. Voor de eerste keer kamperen met onze tent. Zoals de titel al verklapt kampeerden we bij Camping de Hoogte in Overijssel. Een camping die we een hele tijd geleden al hadden geboekt. Na het niet doorgaan van onze vakantie in Portugal, hadden we het vermoeden dat meer mensen zouden kiezen voor een vakantie in eigen land. Toen even voor vertrek de camping op Facebook een bericht plaatste dat de camping was volgeboekt, was ik blij dat we al hadden gereserveerd.

Wandelen op de camping

Dan is het natuurlijk nog steeds maar afwachten waar je terecht komt, we waren er nog niet eerder geweest. Maar de camping bleek een goede keuze. We hadden een heerlijk ruime plek voor onze tent en het kleine tentje voor de meiden. We zaten aan een groot veld, waar lekker werd gevoetbald en er voldoende ruimte overbleef om, bijvoorbeeld, een potje te badmintonnen. De bosrijke camping, bestaande uit verschillende velden, waaronder een deel natuurcamping, had ook nog eens een groot heideveld, waarvan de heide al langzaam in bloei kwam. Regelmatig hebben we ons erover verbaasd, over al die ruimte op de camping en de mooie natuur. Voor een mooie wandeling hoefde je de camping niet af.

Een rondje met de kano in de kano-vijver

Wandelen tussen de bloeiende heide

Van het zwemmeer terug naar de tent

In de omgeving

Maar ook buiten de camping was er voldoende om van te genieten. Al wandelend kwamen we, één van de eerste avonden, terecht bij Landgoed De Eese, met mooie natuur en prachtige huizen. Zo vind je er bijvoorbeeld dit landhuis, ik zou er zo willen wonen.

Wat verder van ons, net wat kleinere, tijdelijke huis kwamen we terecht in Kalenberg, in het gebied Weerribben-Wieden, waar we met een elektrisch aangedreven punter een ochtend en deel van de middag rondvoeren. En hoewel meer mensen vanaf het water genoten van de mooie natuur, was het niet overdreven druk en hoefde we dus niet in een grote file te varen.

In Havelte, een plaatsje in de buurt, huurden we mountainbikes, waarmee we door de bossen reden. In het begin wat onwennig en wat gespannen, dat kwam misschien ook door de borden met grote letters ‘LEVENSGEVAARLIJK’ vanwege het militair oefenterrein. Uiteindelijk ging het mountainbiken steeds beter, vloog er niemand meer uit de bocht en ging ik het ook nog leuk vinden.

Over de waterwegen
Genieten van de omgeving
Even pauze tijdens het moutainbiken

Genoeg te doen

Naast de uitstapjes die we hebben gedaan, hebben we ook behoorlijk wat tijd op de camping doorgebracht. Mees ging al snel ’s avonds voetballen met de grote jongens en de meiden gingen veel om met kinderen op ons veld. Daarnaast is er op de camping ook een zwemvijver, een kano-vijver en worden er regelmatig activiteiten georganiseerd.

En natuurlijk is dat allemaal erg leuk, maar ik merk wel dat het toch wel erg fijn is als de kinderen een leuk contact hebben op de camping. Met elkaar voetballen, spelletjes doen of gewoon wat rond hangen. Dan is het extra fijn om lekker voor de tent te zitten met een boek, wetende dat ze zich vermaken en het naar hun zin hebben.

We kijken terug op een fijne vakantie, een vakantie waarbij het kamperen goed is bevallen en onze tent een goede aankoop bleek te zijn. Ik verheug me al weer op de volgende….

Pin It on Pinterest