Gelezen: Ik wil met je mee – Jill Mansell

Gelezen: Ik wil met je mee – Jill Mansell

Misschien was het boek dat ik hiervoor las te spannend en meeslepend. Maar bij dit boek heb ik een aantal keer de neiging gehad om er mee te stoppen. Het pakte me niet. Eerst even kort waar het boek, Ik wil met je mee, over gaat.

Ik wil met je mee! van Jill Mansell is het hartverwarmende en grappige verhaal over de vraag of er in de liefde ooit het juiste moment is. Wanneer Mimi voor het eerst haar vaders nieuwe huis in de Cotswolds bezoekt, raakt ze verliefd op het dorp en de mensen die er wonen, allen met hun eigen sores en gekkigheden. Vooral met Cal heeft ze meteen een klik. En nog iets meer. Hij is gastvrij, charismatisch, en gewoonweg té knap. En hij is gelukkig getrouwd met Stacey en heeft een dochter.Dan wordt de dorpsgemeenschap getroffen door een tragedie. Hierna volgt een reeks van onverwachte wendingen. Het pad van Mimi en Cal zal steeds opnieuw kruisen – maar zal het ooit het juiste moment voor hen beiden zijn?

Het verhaal klinkt goed, maar het is ook wat zoetsappig. Misschien ben ik daar niet helemaal het type voor. Toch heb ik doorgezet, want ik ben ook nieuwsgierig en wil weten hoe het afloopt. Ik zal het niet verklappen. Dat einde laat trouwens lang op zich wachten. Er komen nog wat wendingen in het verhaal waarbij ik me soms afvraag of ze nodig zijn. Kan het verhaal niet wat eerder worden afgerond? Nou ja, blijkbaar dus niet.

Uiteindelijk ging het gevoel van het boek weg willen leggen weg en kwam ik er redelijk in. Maar ben ik enthousiast geworden? Nee, dat niet. Het boek kreeg daarom 3 sterren.

Een persoonlijk tintje in de slaapkamer

Een persoonlijk tintje in de slaapkamer

Als ik zo rondkijk in huis, dan vind ik het best gezellig overkomen. Ik voel me er in ieders geval thuis en ik heb het idee dat dit voor ons hele gezin van toepassing is. Toch mis ik soms een persoonlijke noot. We hebben wel wat foto’s in huis staan, maar ik vind dat dit eigenlijk best wat meer mag. Dus toen werd gevraagd of ik deze hexagons wilde uitproberen, leuk me dat een mooie manier om die persoonlijke noot toe te voegen.

Maar wat is een mooie plek om deze hexagons op te hangen? Ik kwam uit bij die kale muur in onze slaapkamer. En ja, deze muur is roze. Een overblijfsel uit de tijd dat onze oudste dochter hier sliep. Inmiddels waren de hexagons binnen gekomen en kon ik gaan puzzelen. Hoe hang ik ze op de leukste manier?

Uiteindelijk heb ik een indeling gevonden en kunnen ze aan de muur. De beschrijving die erbij zit is duidelijk, maar omdat de stap met de plakkers me niet helemaal logisch lijkt, kijk ik toch maar even een instructie-video. De stap blijft in mijn hoofd niet logisch, maar blijkt toch zo te zijn als ik in eerste instantie dacht. Met de waterpas ga ik aan de slag en al snel hangt de eerste foto op hexagon. Het ophangen blijkt simpel en gaat snel, dus al snel hangen ze alle 9 op de slaapkamermuur.

Ik ben tevreden met het resultaat, een aantal van mijn favoriete foto’s hangen aan de muur. De slaapkamer heeft meteen een persoonlijker tintje gekregen en ik heb het helemaal zelf gedaan, dankzij de handige plakstrips.

Ik maakte ook even een trotse selfie 😉

Zo zie je maar dat je met een aantal foto’s het meteen al een stuk persoonlijker kunt maken, meer een eigen plekje. En vind je die hexagons helemaal niets, misschien is dan een foto op hout een leuke manier om je huis wat meer aan te kleden.

Dit bericht is tot stand gekomen vanuit een samenwerking en bevat gesponsorde links. Ook interesse in een samenwerking? Maak dan gebruik van het contactformulier.

Terugkijken naar maart

Terugkijken naar maart

Net als vorige maand sta ik op de eerste dag van een nieuwe maand nog even stil bij vorige maand. Een maand die de geschiedenis in zal gaan als de maand waarin de ellende rondom het Corona-virus in Nederland begon. Eentje die we ons hele leven gaan herinneren. Ondertussen gaat het leven gewoon door, daarom neem ik je nog even mee naar wat Insta-favorieten, gelezen boeken, bekeken op Netflix (en Cinetree) en berichten die vaak werden gelezen op mijn blog.

Instagram

Mijn ‘jaarproject’ om iedere dag een foto te maken loopt nog steeds. De collectie wordt steeds groter. Dit zijn mijn favorieten van maart:

Je zou het bijna vergeten, maar het is al bijna Pasen. De paaseitjes mogen in ieders geval weer.
In mijn feed zie je regelmatig één van onze huisdieren voorbij komen, zo ook Pluis.

De lente komt eraan, heerlijk genieten van de bloesem.
En onze straat wordt weer omgetoverd tot één van de mooiste straten in Oisterwijk.

Boeken

Tijdens de Hebban-adventskalender zette ik het boek DNA, geschreven door Yrsa Sigurðardóttir, op mijn ereader. En nu ben ik het dan eindelijk aan het lezen. Een spannend boek, waarin ik me ontzettend erger aan de commissaris die de zaak onderzoekt. Verder las ik Vox door Christina Dalcher.
En las ik een boek van een compleet ander genre, namelijk Ik wil met je mee van Jill Mansell. Hoe dat boek beviel lees je komende week.

Netflix (en Cinetree)

Cinetree geeft de mogelijkheid om tot 6 april (het kan dus nog eventjes) gratis te kijken naar films en documentaires die zij aanbieden. En daar zitten echt wel hele mooie tussen. Zo keek ik al naar The Florida Project, een film over een aantal kinderen die met hun alleenstaande ouders in een motel wonen. Erg mooi in beeld gebracht, heel veel pasteltinten en een goed verteld (eigenlijk behoorlijk triest) verhaal. Ook zag ik de documentaire Life, Animated. Over de autistische jongen Owen Suskind en zijn leven, waarin Disney-films een belangrijke rol spelen. Een mooie documentaire, die ook meer inzicht geeft in het leven met autisme. Maar ook Netflix zwengelen we nog regelmatig aan. Dan vooral om A-Typical te kijken. Ook hierin speelt autisme een rol, al wordt het wel een stuk luchtiger gebracht. Deze serie kijken we samen met onze puberdochters. Het is een leuke serie om samen te kijken. We leven mee met Sam en Casey, hebben medelijden met Doug en ergeren ons aan Elsa. Helaas zijn we aanbeland bij het einde van seizoen 3 en vallen we nu even in een gat. Seizoen 4 (het allerlaatste seizoen) is nog niet in de maak, dus we zijn nog op zoek naar een leuke vervanger.

Blogberichten

Maart was een mooie maand wat betreft bezoekersaantallen. Leuk om te zien dat er regelmatig mensen eens komen kijken bij mijn blog. De berichten die deze maand het meeste zijn bekeken zijn deze drie:

Het was een vreemde maand en de komende maand zal niet veel anders zijn. Ik merk dat mijn blog hierin een beetje houvast geeft. Gewoon even met iets anders bezig zijn. Dus dat bloggen komt wel goed de komende tijd. 🙂

Lijstje: favoriete series op tv

Lijstje: favoriete series op tv

In ons gezin, met 2 pubermeiden, hebben we een soort vaste routine ontwikkeld rondom tv kijken. En dus ook een aantal vaste favoriete series. We kijken dus al graag tv en in deze tijd misschien nog wel wat meer. Ik heb wel het idee dat ik wat bewuster kijk. Dat komt misschien ook wel door het gevoel van onthaasting, een positieve bijkomstigheid van deze hele corona-crisis.

Maar wat kijken we dan? Hieronder een kort overzicht.

Sinds kort is The Big Escape weer begonnen. Dit seizoen lijkt het vooral of er een blik YouTubers is open getrokken, maar gelukkig kijken de meiden mee om meer info te geven. Bij The Big Escape lossen de deelnemers allerlei escape-rooms op om daarmee worden te verdienen. Die woorden samen vormen weer een woord, wat zorgt voor immuniteit. Want er moet aan het eind van de aflevering wel iemand uit. Het pakt me niet zo als Wie is de Mol, maar het is vermakelijk om te kijken.

Ook het nieuwe seizoen van Dream School is een paar weken geleden van start gegaan. Een programma waarin jongeren, die zijn vast gelopen, de kans krijgen om via Dream School weer wat dingen op de rit te krijgen. Om misschien net dat extra zetje te krijgen om weer wat te gaan maken van het leven. Mooi ook hoe Eric en Lucia omgaan met deze jongeren.

Inmiddels aanbeland bij seizoen 2 van Oogappels, deze erg leuke Nederlandse serie. Er worden verschillende gezinnen gevolgd, allemaal gezinnen met pubers. Dat levert soms herkenbare situaties op. Maar het is ook gewoon een fijne serie om te kijken. Alle gezinnen zijn op een bepaalde manier met elkaar verbonden, maar zijn toch allemaal verschillend.

De Nederlandse Wie is de Mol hebben we afgesloten en dat betekent door naar De Mol. De Belgische versie waar onbekende Belgen op zoek gaan naar De Mol. En als ik heel eerlijk ben, kijk ik deze versie veel liever dan de Nederlandse. Veel meer spanning en meer uitdagende opdrachten. Er wordt veel gevraagd van de groep deelnemers, dat zorgt voor meer stiekem gedoe en achterdocht. Eigenlijk zoals het programma hoort te zijn. Misschien moeten ze hier ook weer eens een poging wagen met onbekende Nederlanders?

En dan nog even deze, First Dates. Op dit moment is de Nederlandse versie iedere werkdag te zien. Is het een guilty pleasure*? Misschien wel, maar het is heerlijk om te kijken, te gokken of mensen iets in elkaar zien, plaatsvervangende schaamte te ervaren als gesprekken nogal knullig verlopen en genieten als de vonk over lijkt te slaan. Voor mijn gevoel wordt de Nederlandse versie steeds beter, alhoewel de Britse nog steeds favoriet is. Al met al een fijn programma om even alles om je heen te vergeten.

Welke series kijk je graag? En kijk je die nog wel via de tv-zenders of kijk je alleen nog maar via Netflix, Videoland etc? Ik ben benieuwd, tips zijn natuurlijk altijd welkom!

* Gisteren bij Oogappels kwam toevallig de term ‘guilty pleasure’ voor. Met daarbij de opmerking waarom je je schuldig zou moeten voelen over iets wat je plezier geeft. Een mooie om over na te denken.

Foto door Rene Asmussen via Pexels

Gelezen: Vox – Christina Dalcher

Gelezen: Vox – Christina Dalcher

Via Bookchoice kan ik het boek Vox, geschreven door Christina Dalcher, gaan lezen. Een boek met een hoge score op Hebban, wat er meteen voor zorgt dat de verwachtingen hoog zijn. In beschrijvingen lees ik dat het boek doet denken aan The Circle, wat ik een spannend en interessant boek vond. Maar waar gaat Vox dan precies over?

Je mag honderd woorden per dag spreken. Eén woord meer en je krijgt een stroomstoot van duizend volt. Welkom in het nieuwe Amerika.

Dr. Jean McClellan brengt haar tijd in stilte door. Ze heeft een teller om haar pols die elk woord bijhoudt dat ze spreekt. Ieder woord boven de honderd zorgt voor een krachtige stroomstoot. En dat is niet de enige maatregel die de nieuwe regering heeft opgelegd.


Sinds er een extreem conservatieve partij aan de macht is gekomen, zijn miljoenen vrouwen hun baan kwijtgeraakt. Hun bankrekeningen zijn bevroren, hun paspoorten ingetrokken. Meisjes leren niet langer lezen en schrijven. Wie zich niet aan de regels houdt, wordt weggevoerd naar een heropvoedingskamp en komt nooit meer terug.


Dan staan er ineens twee mannen op de stoep. Voordat Jean het zwijgen werd opgelegd, was ze een begenadigd wetenschapper en nu is haar kennis hard nodig. De mannen doen Jean een aanbod dat ze niet kan weigeren: ze mag weer ongelimiteerd praten. Maar tegen welke prijs?

De omschrijving van het boek klinkt al bizar en haast onvoorstelbaar. En zodra ik het boek ga lezen, krijg ik er een beklemmend gevoel van. Hoe vreselijk moet het zijn om maar honderd woorden per dag te mogen spreken, om totaal ondergeschikt te zijn en niets meer te mogen. Gelukkig voor de hoofdpersoon komt er een (tijdelijke) ontsnapping uit deze situatie. Maar daar hangt natuurlijk wel wat aan vast.

Zo brengt het boek je in een wereld van dictatuur, medische onderzoeken, verzetsdaden en zelfs romantische ontwikkelingen. Want in de meest vreselijke tijden blijft de liefde bestaan. Het boek neemt me mee en ik kan het maar moeilijk wegleggen. De hoofdpersoon Jean komt zichzelf zeker tegen in dit verhaal en het boek schetst een beeld van hoe deze politiek invloed heeft op haar gezin. Waarbij vooral het oudste en het jongste gezinslid veel aan bod komen.

En terwijl je helemaal meeleeft in het boek, je afvraagt hoe het af zal lopen (komt het ooit wel goed), gaat het ineens heel snel. Allerlei ontwikkelingen volgen elkaar op en dan is het einde al daar. Terwijl de opbouw van het boek prettig was, gaat het einde ineens heel snel. En dat is jammer. Daar had echt nog wel meer verhaal in gezeten. Het had best wat langer mogen duren.

Maar omdat het boek me zo meenam, ik het niet weg kon leggen en het gewoon een interessant verhaal was, krijgt het van mijn 4 sterren.

Pin It on Pinterest