Boeken die het lezen meer dan waard zijn

Boeken die het lezen meer dan waard zijn

Het uitstapje naar een roman bleek een erg goede keuze, want Lieve Edward bleek een erg mooi boek. Ik kan zelfs al verklappen dat ik dit boek op Goodreads 5 sterren heb gegeven. Een aantal dat ik niet snel geef aan boeken, behalve als het dus echt een hele mooie is. Eerst maar even een korte samenvatting.

Een vliegtuig stort neer. Alle passagiers overlijden behalve één, een twaalfjarige jongen genaamd Edward. Edward wordt opgevangen door zijn oom en tante, en probeert zijn nieuwe leven te begrijpen. Hij is een beroemdheid: als hij naar school gaat, staan mensen langs de kant en maken ze foto’s. Hij is het wonderkind dat overleefde.

De enige aan wie Edward echt steun heeft is zijn buurmeisje Shay, de beste vriendin die je je maar kunt wensen. Samen doen zij een onverwachte ontdekking die hen naar antwoorden op de diepste vraag leidt: wie ben je als je alles kwijt bent geraakt?

Als je de samenvatting leest, denk je misschien al, wat een verschrikkelijk zwaar verhaal. En dat is het onderwerp natuurlijk ook. Het is een heftig verhaal, maar wel een verhaal dat prachtig is opgeschreven door Ann Napolitano. Door haar manier van schrijven, en dus ook door een goede vertaling, word je meegenomen in het verhaal. Je leeft mee met Edward en hoe hij zijn leven weer probeert op te pakken. Nou ja, eigenlijk meer een nieuw leven gaat beginnen, als het leven dat hij gewend is hem zo wordt ontnomen. En hoe dat leven nog steeds wordt beïnvloed door het vliegtuigongeluk, inclusief alle passagiers.

Het is een bizar verhaal, waarmee je echt in het hoofd van Edward duikt en zijn verhaal leert kennen. Wat mij betreft zijn die 5 sterren dus dik verdiend, want dit zou zo wel eens mijn favoriete boek van 2020 kunnen zijn.

Een ander boek dat ik las, deze keer ook geen misdaadverhaal, maar zeker wel erg spannend, is Het Echte Leven. Dit is geschreven door Adeline Dieudonné, een schrijfster uit Brussel. Op de kaft van het boek wordt zij vergeleken Lize Spit. En die vergelijking kan ik wel plaatsen en gaat ook verder dan dat ze allebei uit België komen. Het zit hem in de sfeer van het boek, een beetje dat duistere. Dat je voelt dat de omgeving ook wat triest is, een beetje grijzig. Het is lastig uit te leggen.

Maar duister en triest, ik denk dat dit wel passend is voor dit boek. Hieronder een korte samenvatting.

Het echte leven van Adeline Dieudonné speelt zich af in een Vinex-wijk zoals er zoveel bestaan. Een naargeestig huis met een kamer vol opgezette dieren, een sadistische vader en een murw geslagen moeder. Dat is de gezinssituatie van de 10-jarige vertelster. Als zij en haar broertje getuige zijn van een gruwelijk ongeluk, trekt hij zich terug in zichzelf. Nu broer en zus ook elkaar kwijt zijn, lijkt alle hoop op geluk verloren. Maar dan neemt de hoofdpersoon in al haar kwetsbaarheid het lot in eigen hand. Vastbesloten neemt ze zich voor om koste wat het kost de lach op het gezicht van haar broertje terug te brengen. Dat blijkt geen eenvoudige taak. Als ze dan zelf op de proef wordt gesteld – door haar eigen vader – neemt ze zich voor: ik zal in dit leven geen prooi zijn.

Ook in dit boek speelt een jong persoon uit een gezin de hoofdrol en wordt het verhaal vanuit haar verteld. Wat meteen indruk maakt, want het is al snel duidelijk dat het leven van dit meisje niet zo leuk is, dat is zacht uitgedrukt, en dat er ook niet veel goede vooruitzichten zijn. Het wordt al snel eigenlijk alleen maar erger.

Ik voelde ook niets dan medelijden, zag hoe ze haar zinnen zette op het alles terugdraaien en dat ik al wel wist dat dit niet zou lukken. Ongemerkt gaat de tijd in het boek snel voorbij, het verhaal beslaat een aantal jaren. Maar dat volgt allemaal logisch op elkaar, er vallen geen vreemde gaten. Maar soms vond ik het zo verschrikkelijk en uitzichtloos, dat ik even niet verder wilde lezen. Ik zat echt helemaal in het verhaal. En wordt het uiteindelijk beter? Ik ga het je niet vertellen, daarvoor zul je toch echt zelf het boek moeten lezen.

Na dit boek ben ik maar wel weer in een thriller begonnen. Ik was behoorlijk onder de indruk van Het Echte Leven, ik wilde weer even terug naar de boeken waarvan ik beter weet wat ik kan verwachten. Maar het is fijn om het wat af te wisselen, want er zijn nog genoeg mooie romans om te lezen. Net als goede thrillers trouwens.

Een bruggetjes-tic en een weigerende Komoot

Een bruggetjes-tic en een weigerende Komoot

Bruggetjes, iedere keer als ik er eentje spot voelt het als een grote ontdekking en moet ik deze vastleggen. Vooral in de bossen heb ik dat en er zijn voor mij nog een hoop bruggetjes te ontdekken. Maar gisteren verplaatste mijn tocht zich buiten de bossen en fietste ik de Hoevenseweg af om op weg te gaan naar de brug in ’t Heukelommetje. Bruggetje mag je het eigenlijk niet noemen, want het is best een behoorlijke brug.

't Heukelommetje

Via Komoot had ik al een route uitgestippeld en na het parkeren van mijn fiets was ik helemaal klaar om op pad te gaan. Om de route vast te leggen, startte ik de app van Komoot op, maar helaas. Blijkbaar valt dit stukje Oisterwijk niet in mijn ontgrendelde regio en werkte de navigatie en het tracken niet. Met mijn gebrek aan richtinggevoel vind ik een navigatie wel prettig, maar ach, ik waagde het er maar op.

't Heukelommetje
't Heukelommetje

Met Joris had ik hier al eens eerder gewandeld en het bleek dat ik nog redelijk wat van de route had onthouden. Dus, ondertussen genietend van de omgeving, kwam ik gewoon bij de hangbrug uit. En kwam ik uiteindelijk ook weer gewoon bij mijn fiets. Dat lukt dus best, zonder een actieve navigatie. Ik moet wel bekennen dat ik af en toe gespiekt heb op het kaartje om te checken of ik goed liep. En helaas kon ik mijn route niet tracken. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Dat deed ik met Strava, maar die raakte het signaal kwijt en maakte er een hele vreemde wandeling van.

't Heukelommetje

Ach, ondanks wat technische perikelen was het toch gewoon een fijne wandeling. Een andere wandeling dan door de bossen en langs de vennen. Een andere omgeving en andere geluiden. Mooi om dat verschil te zien en te horen.

De smaak te pakken

De smaak te pakken

Met de aanschaf van mijn nieuwe camera is er een nieuwe hobby ontstaan. Iedere week plan ik een wandeling in en ga ik op pad. Heeft manlief bij het wandelen tot doel om veel kilometers te maken, ik ga voor de mooie plaatjes. En ik geniet er volop van.

Herfst
Op pad met manlief, een compromis. Voor hem minder kilometers, voor mij minder foto’s.
Herfst
Na een bruggetjes-tic, komt er nu ook een hekjes-tic. Vooral van die oude versleten zijn het mooiste.

Omdat ik de smaak zo te pakken heb, ga ik ook wel vaker dan die geplande één keer per week. Want ik merk dat ik met het wandelen en fotograferen ook heel goed even alles los kan laten en kan genieten van de omgeving om me heen. Zo was ik vorige week op De Kampina, heerlijk vroeg, het was nog rustig. Het is een prachtige omgeving, met zoveel mooie natuur. En het lijkt wel of ik met die camera het nog beter zie en in me opneem.

Herfst
Misschien wel mijn favoriete foto die ik tot nu toe maakte met mijn nieuwe camera.
Herfst
Die mysterieuze sfeer, wat is het toch prachtig op De Kampina, echt genieten.

Maar ik hoef natuurlijk niet iedere keer helemaal naar De Kampina (hoewel dat helemaal niet ver weg is), maar dichtbij huis is het ook al prachtig. Om even eruit te zijn maakte ik een rondje bij De Hondberg, waar ik werd omringd door prachtige herfstkleuren. En eerder die week wandelde ik bij Het Kolkven, waar ik ook nog een naakte vrouw spotte (nee, daar heb ik geen foto van). Wat wel meteen verklaarde waarom die hardloper, die met tegemoet liep, zo’n grote glimlach had.

Rondje Hondsberg
Bruggetjes in het bos, iedere keer weer leuk, het geeft zo’n fijne sfeer.
Wandeling Kolkven - Brandven
En paddenstoelen, die mogen natuurlijk niet ontbreken bij de herfstplaatjes.

Zou het dan echt zover zijn, heb ik dan eindelijk iets gevonden waar ik me in kan uiten, wat me even alles kan laten vergeten. Waar ik energie van krijg? Het lijkt er op, ik kijk dan ook uit naar mijn volgende rondje, die ik inmiddels ook al heb uitgestippeld. Hopelijk levert die ook weer mooie plaatjes op, je vindt ze (of een deel ervan) dan in ieders geval terug op mijn Insta-account.

Terugkijken naar oktober

Terugkijken naar oktober

De laatste keer dat ik terug keek op een maand was in juni. Daarna ging de vakantiemodus aan, waren er nog een hoop corona-ontwikkelingen, kwam mijn blog helemaal stil te leggen, kwam er af en toe een blogje online en zit ik inmiddels weer meer in de ‘ik vind het toch nog steeds leuk, dat bloggen’ modus. Dus vond ik het ook wel weer tijd om terug te gaan kijken op oktober.

Een maand waarin corona verdrietig dichtbij komt, ik niet snap waarom er niet wat strengere maatregelen komen en heel die corona weer een hoop energie vreet. Soms is het lastig om positief te blijven, vind ik mezelf te vaak negatief. En dat wil ik graag veranderen. Misschien kan het bloggen me daarbij helpen. Dus eens kijken naar de mooie en leuke dingen van oktober.

Instagram

De herfst is in volle gang en ik geniet van de kleuren om me heen. Het is echt een favoriet seizoen, er gebeurt zoveel. Dus gingen we regelmatig de bossen in, spotte ik veel paddenstoelen en ging ik aan de slag met mijn nieuwe camera.

Boeken

Voor lezen maakt het bij mij niet uit welk seizoen het is, dat gaat gewoon door. Vooral als het buiten slecht weer is, is het heerlijk om te verdwijnen in een boek. Op dit moment lees ik Lieve Edward, een verhaal over een vliegtuigongeluk waarbij maar één persoon het overleeft. Dat is Edward. Ik vind het een bijzonder verhaal en het boek leest prettig. Binnenkort meer over dit boek.

Natuurlijk waren er ook weer genoeg spannende boeken, die ik heb gelezen. Ik schreef er al eerder een blog over. Daar komen er vast nog wel een paar bij. Alhoewel het lezen van een roman ook wel weer erg prettig is.

Netflix

Over Netflix valt er weinig te vermelden. De afgelopen weken waren we in de ban van Wie is de Mol, waar we braaf iedere zaterdagavond klaar voor zaten. Mocht je nog Netflix-tips hebben, ze zijn welkom! Vooral series met afleveringen van een half uur, die we samen met de meiden kunnen bekijken. We keken afgelopen week de eerste aflevering van Emily in Paris, maar dat werd hier nog niet heel enthousiast ontvangen.

Blogberichten

Tja, veel heb ik niet geblogd deze maand, ik ben eigenlijk pas net weer begonnen. En ben ik echt weer begonnen, of is het een tijdelijke opvlieging. Hoewel er een hoop valkuilen op de loer liggen, die me energie kosten, merk ik ook dat het bloggen energie oplevert. Het blijft fijn om wat van me af te schrijven, om eens terug te kijken.

De meest gelezen blogs van afgelopen maand zijn :

Niet zo verrassend, dit zijn de enige berichten die ik deze maand heb geplaatst. 🙂

Ik ben benieuwd wat november gaat brengen. Zelf zal ik veel aan de slag gaan met mijn camera, lees ik weer wat boeken en wordt het vast wennen aan de kou. Want na die mooie herfst, komt de winter al steeds meer in zicht.

Foto’s maken met Marky Mark

Foto’s maken met Marky Mark

Het is geen gewoonte, om mijn camera een naam te geven, maar deze heeft zo’n lange naam, dat kon anders. En deze, dat is de Olympus OM-D E-M10 Mark III. Tijdens het bekijken van Instagram kwam hiervoor een erg leuke aanbieding tegen in de feed van Fotografille. Die kon ik toch echt niet voorbij laten gaan.

Dus ik bestelde de camera, met 2 lenzen, en wachtte vol spanning af. Nou ja, zolang hoefde ik niet te wachten, want gisteren werd hij al afgeleverd en kon ik na mijn werk me verheugen op een fijn uitpakfeest! Maar het was inmiddels al avond, dus nog even op pad gaan met de camera zat er niet in.

Vanochtend kon dat gelukkig wel, dus nadat ik Mees naar school had gebracht, verzamelde ik thuis mijn spullen en ging op pad. Omdat het nog vroeg was, was het nog rustig in de bossen. Op wat wandelaars, een hardloper en een naakte vrouw met fotograaf na. Ik had thuis al een route uitgestippeld met Komoot en maakte een mooi rondje langs het Kolkven en het Brandven. Het is nog even wennen met de nieuwe camera en ook met de nieuwe lenzen. Voor dit rondje gebruikte ik de Pancake Zoom-lens 14-42mm. Ik moet daar weer wat handigheid in krijgen, maar dat komt wel weer. Het was in ieders geval erg fijn om een mooie ronde te lopen en ondertussen foto’s te maken.

En dat wordt ook meteen een voornemen, iedere week minimaal een uur op pad om te wandelen en foto’s te maken. Gewoon even de tijd daarvoor nemen, want ik merk dat het me energie, maar ook ontspanning geeft.

Wandeling Kolkven - Brandven
Wandeling Kolkven - Brandven
Wandeling Kolkven - Brandven

Meer foto’s vind je hier en neem regelmatig een kijkje op mijn Instagram, daar zal ook nog genoeg voorbij komen.

Pin It on Pinterest