Klein geluk #2

Klein geluk #2

Letterlijke en figuurlijke donkere wolken, de herfst slaat toe. Op zoek naar de zonnestralen, die door het wolkendek heen schijnen. 

  • een mooie lucht op maandagochtend, een fijn begin van een nieuwe week
  • genieten van het heerlijke weer, buiten op het bankje met een kop thee en een spannend boek
  • de herfst laat zich steeds meer zien, wat een mooie kleuren!
  • de kinderen ophalen van school, deze week blijkt maar weer wat voor geluksmoment dat iedere keer weer is (en valt eigenlijk onder de nummer groot geluk)
  • samen naar First Dates kijken en bij het laatste stukje zien dat jouw favoriete koppel maanden later een relatie hebben ❤️
  • luisteren naar Moon Safari van Air

Wat waren jouw momenten van klein geluk afgelopen week?

Muzikale ontmoetingen

Muzikale ontmoetingen

Muziek kan een bijzonder gevoel geven en geluid geven bij mooie herinneringen. Daarom staat Wereld Alzheimerdag in het teken van muzikale ontmoetingen. Meer hierover kun je lezen op van thuis uit.

Als ik er eens goed stil bij sta, dan is er veel muziek met een bijzondere betekenis. Daar hoeft niet eens perse een herinnering aan te hangen, het kan me ook gewoon een goed gevoel geven. Muziek om bij weg te dromen of muziek om eens lekker op te dansen. 

 Zoals All I Need van Air om bij weg te dromen…

Of CeCe Peniston met Finally. Misschien wel categorie guilty pleasure, maar ik word er erg vrolijk van.

En om dan toch even terug in de tijd te gaan, een liedje met een herinnering. Perfect Day van Lou Reed, dat was één van de liedjes op onze trouwdag. 

Zo zijn er nog vele nummers te noemen met een herinnering of een bepaald gevoel. Maar ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar welke muziek voor jou bijzonder is. Welk liedje geeft jou een goed gevoel of doet je denken aan een mooie herinnering?

Klein geluk #1

Klein geluk #1

Een tijd geleden schreef ik dit bericht: Van grote doelen naar klein geluk, waarin ik aangeef dat ik meer moet kijken naar alles wat goed gaat, hoe klein ook. Ik merk dat dit soms wat naar de achtergrond verdwijnt, dat ik vergeet om stil te staan bij deze momenten. Daarom dit bericht met #1, want ik ga proberen om iedere week even stil te staan bij dat kleine geluk. Even terugkijken en daarmee weer frisse energie op doen voor de week die komen gaat. 

Waar vond ik afgelopen week (en omdat dit de eerste is, smokkel ik vorige week er even bij) klein geluk?

  • Foto gemaakt door Maartje

    samen met Joris ga ik een hapje eten. Dat gebeurt niet zo vaak, dus is het extra genieten als het eindelijk weer eens zover is.
  • mijn boekenchallenge behaal ik ruim voor het eind van het jaar en het is fijn om nog steeds in een fijne lees-flow te zitten, om de rust te kunnen nemen om lekker te lezen
  • het veranderende licht buiten en daarmee de mooie herfstkleuren. Ik kan echt genieten van het zonlicht in de herfst.
  • een bezoek aan een nestje kittens. Heerlijk om even te knuffelen en goed van mezelf dat ik er zelf geen heb uitgezocht. 
  • met de herfst op komst is het weer eens tijd voor pompoensoep, ik gebruik altijd dit recept. Het blijft één van mijn favorieten.
  • vroeg naar bed gaan, omdat je je niet helemaal lekker voelt en de volgende dag een stuk meer uitgerust wakker worden. 

Het is fijn om zo even terug te kijken. Even stil staan bij alle mooie momenten. Want die zijn er gelukkig genoeg, alleen jammer dat ze zich soms verstoppen.

Waar kijk jij met een goed gevoel op terug de afgelopen week?

 

 

 

 

 

 

Soccer mom

Soccer mom

Gisteren was het dan zover, voor onze jongste ging zijn voetbalcarrière van start.  Zes jaar (ja, hij zit ook nog op zwemles) en helemaal klaar voor de grote voetbalwereld. Inclusief voetbaltenue, voetbalschoenen, iets te grote sokken en van die vervelende scheenbeschermers.

Omdat die eerste training wel eens vermoeiend kon zijn, zette ik onze voetballer achter op mijn fiets in zijn stoel (die niet meer zo vaak voor hem wordt gebruikt, maar wel heel vaak voor mijn boodschappentas) en fietste naar het voetbalveld. Inclusief paraplu, want die dreigende wolken vertrouwde ik niet zo. 

Lees verder onder de afbeelding.

Tijdens het fietsen kwam de term ‘soccer mom’ in mijn hoofd. Want tja, als je onderweg bent naar het voetbalveld voor de eerste training van de jongste, dan ben je toch wel (letterlijk vertaald) een voetbalmoeder. 
Ik besloot me toch maar eens te verdiepen in de term ‘soccer mom’, want het heeft voor mij toch wel een negatieve bijklank. En na het lezen van wat uitleg kan ik tot de voorzichtige conclusie komen dat ik ben beïnvloed door Amerikaanse series, waar die soccer mom’s vast wel eens ter sprake komen. 

Op Wikipedia vind ik de volgende uitleg:

The phrase soccer mom generally refers to a married, middle-class woman who lives in the suburbs and has school-age children. She is sometimes portrayed in the media as busy or overburdened and driving a minivan or SUV. She is also portrayed as putting the interests of her family, and most importantly her children, ahead of her own. The phrase derives from the literal, specific description of a mother who transports and watches her children play soccer. It was also used in names of organizations of mothers who raised money to support their children’s soccer teams.

Vertaling:  De uitdrukking soccer mom verwijst over het algemeen naar een gehuwde vrouw van de middenklasse die in de buitenwijken woont en schoolgaande kinderen heeft. Ze wordt soms in de media geportretteerd als druk of overbelast en het besturen van een minivan of SUV. Ze wordt ook afgeschilderd als de belangen van haar familie, en vooral haar kinderen, voor de hare. De zin is afgeleid van de letterlijke, specifieke beschrijving van een moeder die haar kinderen vervoert en kijkt hoe haar kinderen voetballen. Het werd ook gebruikt in namen van organisaties van moeders die geld inzamelden om de voetbalteams van hun kinderen te ondersteunen. 

En dat is dan nog de meest positieve uitleg, die op Urban Dictionary geeft een mooie omschrijving, maar echt heel positief is het niet.
 
Gelukkig dan ook maar dat ik me in allebei de beschrijvingen niet kan vinden, maar wel vast kan stellen dat ik geen ‘soccer mom’ maar gewoon een ‘voetbalmoeder’ ben. Zo eentje die dan wel langs de lijn staat te kijken, maar ondertussen gezellig wat bijpraat en bij voorkeur op de fiets naar het voetbalveld komt. En nee, ik verniel ook geen Grand Theft Auto spellen.

Mantel der Liefde

Mantel der Liefde

De fototentoonstelling ‘Mantel der Liefde‘ is een rondreizende tentoonstelling van fotografe Ilse Wolf. Zij brengt op een mooie manier ouderen en hun mantelzorgers in beeld.

Afgelopen week zag ik dat de Mantel der Liefde te zien is bij de bibliotheek in Helmond. Omdat ik daar toch moest zijn, in Helmond, besloot ik op de terugweg een tussenstop te maken bij de bibliotheek.

Het was nog vroeg en lekker rustig in de erg ruime bibliotheek. Dat zijn toch altijd pluspunten van een stad, ze hebben ruime bibliotheken. Wat moet dat heerlijk zijn als je daar dichtbij zou wonen. Maar goed, dat is een heel ander onderwerp. Ik kon dus rustig, in mijn eentje rondkijken. Alleen dat was niet helemaal de bedoeling, want het is de bedoeling dat je elkaar helpt bij het bekijken van de tentoonstelling. Het zijn lades, blokken, draaiwielen die de foto’s zichtbaar maken.

Ik ben eigenwijs, of liever gezegd eigenzinnig, en accepteer niet snel hulp. Ik wil het zelf doen. Dus vroeg ik ook geen hulp en lukte het toch wel om de foto’s te bekijken. Misschien niet zo goed als met hulp, het lukte toch. Maar wat nu als ik ooit zelf mantelzorg nodig heb, zou ik dat toegeven voor mezelf? Zou ik die hulp accepteren? En hoe zou dat zijn, om zelf om die hulp te moeten vragen?

Deze fototentoonstelling heeft me echt aan het denken gezet. En, naast de mooie foto’s, is dat een erg mooie bijkomstigheid. Mocht je een keer in de buurt zijn, ga dan zeker kijken!

3, 2, 1…

3, 2, 1…

Bij de start ben ik nog niet aangekomen, maar ik ben al wel aan het aftellen naar het moment dat ik echt van start zal gaan met mijn eigen bedrijf, onderneming of hoe je het wilt noemen. Het klinkt allemaal wat zwaar, terwijl het zo helemaal niet voelt. Het voelt nog steeds als de juiste keuze. Wel voel ik de spanning toenemen. Hoe wordt het ontvangen, hoe gaan mensen reageren en gaan mensen reageren?

Tot het dan echt allemaal van start gaat ben ik bezig met de laatste dingen. Alles afronden en voorbereiden, zodat de start ook een goede start kan zijn. Dat ik er helemaal klaar voor ben. En dan komen er vast nog allerlei dingen waar ik nu nog niet meteen heb bedacht. Maar dat is niet erg, als de basis er maar is.

Wil je mee aftellen? Neem dan even een kijkje op deze site.

Pin It on Pinterest