Een laatste stop in Dijon

Een laatste stop in Dijon

Na een weekje camping is het tijd om weer richting Nederland te rijden. We rijden niet in één keer naar huis, maar overnachten nog 2 nachten in Dijon. Ons hotel heet ‘Hotel de Paris’ en hangt vol met allerlei foto’s van Parijs. Het begin en einde van onze vakantie komt zo mooi samen. Onze jongste is ook helemaal blij met de mini Arc de Triomphe aan het begin van het centrum. Die Arc geeft mij ook meteen een goed beeld van de stad, want Dijon is een mooie stad met veel mooie gebouwen. Het is alleen kleiner, overzichtelijker en een heel stuk rustiger.

We gebruiken deze laatste dagen om rustig rond te slenteren, wat te winkelen en rond te kijken. We gaan op zoek naar de bloedmaan, die we helaas niet vinden. We kijken Franse tekenfilms en Fort Boyard op de televisie in de hotelkamer.

Na 2 nachtjes is het dan echt tijd om naar huis te rijden. Nog een stukje door Frankrijk, Luxemburg, België en via Maastricht door naar huis. Met vakanties ben ik altijd blij dat we in het zuiden wonen. Bij het binnenrijden in Nederland is het niet zover meer voor we thuis zijn. En wat fijn om dan ’s nachts weer lekker in ons eigen bed te slapen…

 

Tourflits

Tourflits

Op zo’n 20 minuten rijden van onze camping kwam de Tour de France voorbij. Nu ben ik geen fervent Tour-kijker, ik blijf niet thuis om een hele etappe te kijken, maar ik volg alles wel een beetje. En als de Tour dan zo dichtbij komt, dan wil je toch even gaan kijken. Gelukkig waren we het daar allemaal wel over eens, dus reden we op tijd richting de route. Want voordat al die renners voorbij komen flitsen, komt eerst de reclamekaravaan.

Op die karavaan stonden meer mensen te wachten, in Marciac waar ze druk bezig waren met de voorbereidingen voor een groot jazz-festival. De drukte viel erg mee, alhoewel de bocht in het parcours favoriet was. Maar een stukje verderop stond niemand en was er schaduw. Dus installeerden we ons daar in afwachting wat ging komen. Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten, ik zou het wel zien. Maar daar kwam het dan aan. Verschillende groepjes auto’s en vrachtwagens, steeds van verschillende merken. En bij ieder groepje werd er wel wat uitgedeeld; sleutelhangers, magneetjes, petjes, koekjes, snoepjes, tassen etc. Die tassen kwamen trouwens goed van pas.

Na de karavaan begon het wachten op de wielrenners. Nou ja, wij bleven zitten waar we zaten, verder liep het parcours redelijk leeg. Behalve in de bocht, degene die daar een plekje hadden gevonden wilden dat toch ook niet afstaan. Tijdens het wachten was er genoeg te zien. De ploegauto’s die voorbij kwamen, de technische mannen die nog even wat drempels kwamen voorzien van opvallende kenmerken en verschillende officials. En op het moment dat het wachten wat lang begon te worden, hoorden we de eerste helikopter. Dan zou het toch niet lang meer duren. Nou ja, dat bleek toch iets langer te zijn, maar uiteindelijk was het zover. Daar kwamen de renners aan!

Een kopgroep van 5 mannen….zo voorbij. Een minuut later het peloton….ook zo voorbij. Onze oudste spotte Tom Dumoulin, die ik achteraf op mijn foto’s ontdekte en de middelste zag de gele trui-drager voorbij flitsen.

En ook al ging het allemaal heel snel, ik had het niet willen missen. Ik vond het een bijzondere ervaring, eerst die karavaan die voorbij suist en daarna de voorbij racende renners. Gewoon langs de weg in Frankrijk, in de schaduw van een boom.

ps excuses voor de slechte foto’s. Ook dat moest in een flits…

Met kinderen naar Parijs

Met kinderen naar Parijs

Heel eerlijk moet ik bekennen dat ik het behoorlijk pittig vond, met 3 kinderen naar zo’n grote en vooral drukke stad. En in zo’n stad valt ook wel het één en ander uit te leggen, want waarom slapen die mensen op straat en waarom staan die tentjes daar? Dat viel mij namelijk nogal op, de matrassen en tentjes waar zwervers op en in slapen.

Wil je even weg uit die drukte, en ik noemde het gisteren al, neem dan eens een kijkje bij de Grande Galerie d’Elevolution, een natuurmuseum in Parijs. Deze kregen we als tip, voordat we naar Parijs gingen, dus kochten we al kaartjes in Nederland. Dat is niet echt nodig. We waren op tijd, het was niet druk. Trouwens ook handig om te weten, de entree voor kinderen is gratis. Dat is bij veel musea in Parijs (en de rest van Frankrijk), tot 26 jaar mag je gratis naar binnen. Een mooie manier dus om van alles te ontdekken zonder dat entreeprijzen een belemmering vormen.

Maar goed, de Grande Galerie d’Elevolution, een stukje rust in de drukke stad en ook nog eens een mooi stukje rust. In een prachtig gebouw vind je een erg mooi natuurmuseum. En in dit museum wordt het verloop van de dag nagebootst door licht en geluiden. Het is op een mooie manier gedaan, je wandelt rustig rond om alles te bekijken en ondertussen verandert het om je heen. En soms ga je even zitten om te zien wat er dan allemaal verandert en om eens goed te luisteren naar al die geluiden.

Vergeet trouwens niet om bij je bezoek even wat deuren te openen, dan ontdek je een mooie oude trap en een oude galerie met allerlei opgezette dieren.

We bezochten het museum op donderdag, meteen in de ochtend. Het ligt vlakbij de Seine, voor ons op loopafstand voor het hotel. Een goede start van de dag. Die dag was het wel heel warm, dus het park bij het museum hebben we niet echt bekeken, maar dat is toch zeker de moeite waard. Er staan veel verschillende soorten bloemen en planten en wordt goed onderhouden.

De parken in Parijs zijn trouwens met kinderen ook altijd leuk om te bezoeken. Het geeft even wat ruimte om te spelen, om een hapje te eten (voor de lunch haalden we een broodje bij de bakker en aten het in het park op) en uit te rusten.

Ah oui, Paris

Ah oui, Paris

Gisteren reden we van Dijon weer naar huis, na bijna 2 weken Frankrijk. En die we bijna 2 weken geleden begonnen in Parijs.

De eerste dagen van onze vakantie brachten we voornamelijk door in een hop on-hop off bus. Met kinderen vind ik dat een handige manier om alle toeristische bezienswaardigheden te zien. Alles lopen is gewoon niet te doen en met 3 kinderen, waarvan de jongste 6, de drukke metro in, dat leek ons geen goed idee.

Ik was wel benieuwd naar Parijs. De eerste en laatste keer dat ik daar was is alweer bijna 20 jaar geleden. Samen met Joris bezocht ik de stad en weet ik dat vooral heel veel genoot van Montmartre en de mooie Sacré-Cœur. Bij de kinderen stond de Eiffeltoren hoog op het lijstje, de middelste deed zelfs afgelopen jaar haar spreekbeurt hierover, dus die mochten we zeker niet missen.

Maar jeetje, wat een drukte in Parijs. Van ons eerste bezoek kan ik me dat helemaal niet herinneren, maar deze keer overviel de drukte me echt. Daar kwam natuurlijk ook nog het warme weer bij, waardoor het nogal een drukkend geheel werd. In Nederland hadden we de tip al gekregen voor de Grande Galerie d’Elevolution. Een erg mooi natuurmuseum, waar het verloop van de dag wordt nagebootst. Je kunt daar even rustig gaan zitten, kijken naar de kleuren die veranderen en luisteren naar alle geluiden. Het was er heerlijk koel en lekker rustig.

We konden even bijtanken om ons vervolgens weer in de drukte te begeven, dus werd het weer hop on de bus en op weg naar Montmartre. Daar klommen we naar boven en konden mooi uitkijken over de stad om vervolgens door de straatjes te slenteren. En als je dan het drukke plein met alle schilders en tekenaars verlaat, dan valt het wel mee met de drukte. Maar dat is meteen ook een beetje het lastige van Parijs. Want als je de grote toeristische trekpleisters ontwijkt, kun je best wel wat rust vinden. Maar ja, je gaat toch naar Parijs om die wel te zien.

Na 2 hele dagen in Parijs was het dan ook fijn om op weg te gaan naar onze volgende bestemming, de camping in Zuid-Frankrijk. Rond half 6 ’s ochtends stapten we in de auto, de drukte op de Périphérique vermijdend. Zo konden we snel Parijs achter ons laten en hadden we voldoende tijd om onderweg al die indrukken verwerken. Want wat hadden we een hoop gezien de afgelopen dagen.

En wil je nog wat meer foto’s zien? De komende tijd komen er op mijn Instagram-account een aantal voorbij.

Pin It on Pinterest