Een nieuwe poging: hardlopen

Een nieuwe poging: hardlopen

Het is inmiddels alweer 6 jaar geleden dat ik meedeed aan de 5 kilometer-loop van de Ten Miles. Ik vond het een mijlpaal, had er flink voor getraind met de de lopers van de Start2Run en was er ook trots op dat ik het haalde.

Na het behalen van die mijlpaal heb ik, zoals ik het me kan herinneren, niet vaak meer hard gelopen. Ik kreeg last van wat kwaaltjes, last van mijn heup en heb mijn hardloopschoenen uiteindelijk niet meer aangedaan.

Maar nu, 6 jaar later, besloot ik om mijn hardloopschoenen weer tevoorschijn te halen en toch weer aan de slag te gaan. Want ik neem me steeds voor om meer te gaan wandelen, maar verder dan af en toe een flinke wandeling gaat dat niet. Je bent daar dan toch een hoop tijd aan kwijt, tijd die ik, in mijn eigen beleving, niet heb. Met hardlopen is dat anders. Dat lukt in een half uurtje (tenminste, nu nog wel) en kan eigenlijk op ieder moment van de dag wel even.

Dat wil niet zeggen dat ik iedere keer vol enthousiasme van start ga. Het kost me soms echt wel moeite om te gaan. Zoals gisteravond, na een best drukke dag, wil ik gewoon graag op de bank zitten. Een beetje tv kijken en verder helemaal niets. Maar met mijn opbouwschema in mijn achterhoofd weet ik dat ik niet meer zo lekker op schema zit als ik die avond niet ga. Dus ga ik en blijkt het een hele mooie avond, geniet ik van de omgeving en na afloop ben ik toch trots op mezelf dat ik ben gegaan. Dat zijn de momenten die ik wil onthouden, want die zorgen dan hopelijk voor extra motivatie om toch weer te gaan. 

Voor dat opbouwschema, dat ik zojuist noemde, gebruik ik trouwens een app. Ik gebruik niet vaak betaalde apps, maar voor deze maakte ik een uitzondering. Ook omdat ik nog wat tegoed had in de Play-store. 🙂 Het is de 5K-runner app, een app die helpt om uit te komen bij 5 kilometer hardlopen. De afstand die ik dus ooit liep. Hiervoor ga ik 3 keer in de week hardlopen en zo bouwt het langzaam op. 

Het hardlopen gaat bij mij niet zonder muziek. De muziek helpt me om mijn tempo vast te houden en zorgt ervoor dat ik door blijf gaan. Na het uitproberen van verschillende hardlooplijsten via Spotify, heb ik er inmiddels zelf maar eentje gemaakt. Een playlist met fijne muziek met een lekker tempo. Ik merk dat ik dan regelmatig terug ga naar de 90’s, muziek waar ik me goed bij voel. Mocht je nog tips hebben voor fijne hardloopmuziek, ze zijn altijd welkom. Want ik vind het ook wel fijn om wat afwisseling te hebben.

Dat geldt overigens niet voor mijn route. Ik merk dat er snel een vast rondje in slijt. Een rondje waarvan ik weet hoe lang het ongeveer duurt en waarbij ik ook een stukje door de bossen kan. Geen idee eigenlijk wat de adviezen daarover zijn, of je dat wat meer moet afwisselen. Maar ik merk dat hetzelfde rondje, of ongeveer hetzelfde rondje, me wat rust oplevert. Dat ik niet hoef na te denken waar ik nu precies moet gaan lopen om goed uit te komen met de tijd. Want dat is toch ook wel een pluspunt van het hardlopen, het lukt me soms namelijk om mijn hoofd leeg te maken. Gewoon te lopen, te luisteren naar de muziek en te genieten van de omgeving. En dat is toch wel heel erg fijn. 

Foto door JESHOOTS.com via Pexels

Mijn kampeergeschiedenis, deel 2

Mijn kampeergeschiedenis, deel 2

Het is zover, het tweede deel van mijn kampeergeschiedenis. Ging het eerste deel over het kamperen in mijn kindertijd, nu maken we een sprong in de tijd. Want de eerste keer dat ik weer ga kamperen is samen met Joris, ik geloof in 2001. We kopen een tent, lenen de cognackleurige kadettilac van mijn vader en rijden richting Frankrijk.

Het eerste jaar samen kamperen

Zelf was ik nog niet vaak in Frankrijk geweest, maar het was een logische vakantiebestemming. Joris was er al vaker geweest en een groot deel van Nederland vertrekt ieder jaar richting Frankrijk, dus waarom wij niet?

Dat eerste jaar vond ik het nog wel een erg spannende onderneming. Joris had zijn rijbewijs nog niet en ik had nog nooit buiten Nederland auto gereden. Dus die eerste klim bij Luik vond ik al een hele uitdaging. Maar het ging allemaal goed, irriteerden wel wat vrachtwagenchauffeurs, en we kwamen veilig aan bij onze bestemming in de Vogezen.

Met de tent naar Frankrijk

Frankrijk beviel me uitstekend, dus ook de jaren die volgden trokken we met z’n tweetje er op uit, met de tent. Omdat ik niet zo van het lange rijden ben, verbleven we vooral in het noorden en midden van Frankrijk. Maar daar is ook voldoende te zien en te doen. We bezochten verschillende kastelen, keken zelfs vanuit de camping uit op het kasteel van Beynac. Wandelden door stadjes en lazen veel boeken op een stoeltje bij de tent. Nou ja, dat laatste doe ik vooral, heerlijk vind ik dat.

De boeken zijn inmiddels ingewisseld voor een ereader

Lekker rustig aan

Joris en ik zitten wel behoorlijk op één lijn wat betreft vakantie. We vinden het leuk om wat van de omgeving te zien, rond te slenteren in een stadje, maar houden ook van het leven op de camping. Lekker wat lezen, op het gemakje koken en ’s avonds voor de tent wat drinken en gezellig wat bijpraten (als mijn boek tenminste niet te spannend is 🙂 ). Lekker rustig aan, echt een tijd om even uit te rusten en nieuwe energie op te doen voor na de vakantie.

Wandelen door mooie straatjes

Bij sommige dingen hebben we wel wat andere ideeën. Zo wil ik onderweg altijd even stoppen bij een wegrestaurant voor wat eten, maar gaat Joris liever ergens picknicken. Zo denken we ook over afstanden die we af leggen. Zo wil hij het liefst helemaal naar Zuid-Frankrijk. Maar dat zie ik niet echt zitten, waarom zo ver rijden als je dichterbij ook genoeg kunt vinden?

In de jaren die volgden zijn we wel eens verder gereden dan het noorden en midden van Frankrijk, maar vaak is dat niet gebeurd. Wie weet, ooit, in de verre toekomst, als we weer zonder kinderen op vakantie gaan. Want op vakantie met de kinderen, dat wordt natuurlijk deel 3 van mijn kampeergeschiedenis.

Terugkijken naar juni

Terugkijken naar juni

Juni was een maand waarin alles nog een beetje meer begon te wennen, het aangepaste leven in Corona-tijd. En konden we weer na gaan denken over vakantie. Want na alle gebeurtenissen ben ik daar wel aan toe. Het hakt er stiekem in, vooral in mijn hoofd. Ik merk het steeds meer en tel stiekem al een beetje af.

Dat tellen duurt nog even, eerst maar eens terugkijken op de afgelopen maand.

Instagram

Ik ben weer aan het stoeien met Instagram, wil daar graag een soort structuur aanbrengen, maar dat wil me niet lukken. Ik kan er ook niet goed de vinger op leggen. Bij mijn laatste foto’s ben ik ook afgestapt van het vierkante formaat, maar weet ook niet zo goed of ik daar wel zo blij mee ben. Ik besloot wel om te stoppen met mijn 366-dagen-project. Het geeft me een soort van rust dat ik niet elke dag een foto moet maken.

Bloemenexplosie in de voortuin
Met de middelste naar de stad, gezellig!
Plantjes stekken, altijd leuk als het lukt
Nog steeds genieten van de klaprozen

Boeken

In juni plaatste ik alleen een bericht over ‘Sluit alle deuren’ van Riley Sager en dat boek las ik eind mei. Maar ik heb zeker wel gelezen de afgelopen maand. Zo las ik ‘Even goede vrienden‘, geschreven door Jane Fallon. Een heerlijk boek over liefde, verraad en wraak. Mocht je nog een fijn boek zoeken om te lezen tijdens de vakantie, dan is dit echt een aanrader.
Ook las ik via Hebban ‘De Stagiair‘ van Helen Monks Takhar. Over dit boek ben ik minder enthousiast. Van niet zo boeiend in het begin tot eigenlijk iets te heftig op het eind.
Maar de leesmaand juni kon ik wel goed afsluiten met ‘Het Bloemenmeisje‘, geschreven door Anya Niewierra. Een mooi en bijzonder verhaal met allerlei spannende ontwikkelingen. Ontwikkelingen die ik aan het begin van het boek niet had verwacht. Het is een pakkend verhaal en daardoor een boek dat je niet gemakkelijk weglegt.

Netflix

Het was, wat Netflix betreft, de maand van de slechte film. We kijken niet zo vaak films. De meeste duren te lang om goed te combineren met de bedtijden van de meiden. Heb je tips van goede films voor 12 jaar en ouder die anderhalf uur duren, ze zijn welkom! Maar goed, die slechte film dus.

De meiden waren een avondje uit logeren, dus hadden we mooi tijd om de Penoza-film te bekijken. Ben je fan van de serie en heb je de film nog niet gezien? Doe het niet! Van de serie heb ik echt genoten, bij de film heb ik zelfs gedacht om ‘m maar gewoon uit te zetten. We keken ‘m uiteindelijk helemaal, maar het kostte mij echt wel wat moeite.
De avond erop keken we naar Vals, samen met de meiden die weer thuis waren. Laten we het er maar op houden dat dit weekend alleen maar uit slechte films bestond. Ik ben er wel weer even klaar mee.

Blogberichten

De zomervakantie en het kamperen is een onderwerp wat, volgens mij, ben meer mensen leeft. De berichten hierover worden goed bezocht. En ook leuk dat er reacties op komen, dat voelt iedere keer weer als een stukje waardering.

De berichten die de afgelopen maand het meest werden gelezen zijn:

En zo kabbelen we rustig door naar de zomervakantie. De laatste schooldagen komen al in zicht, het afscheid van groep 8, kadootjes voor juffen en meesters. Genoeg om naar uit te kijken en over na te denken. En we tellen af naar onze kampeervakantie. Die komt ook steeds dichterbij.

Om vrolijk van te worden

Om vrolijk van te worden

Het gebeurt me wel eens, dat ik me niet zo vrolijk voel, teveel pieker, chagrijnig ben of even klaar ben met alles. Als ik dat voel, dan kan het lastig zijn om daar uit te komen. Omdat ik dan weer baal, omdat ik me zo voel. En omdat ik vind dat ik me te vaak zo voel, ben ik regelmatig op zoek naar dingen om vrolijk van te worden. Nu weet ik niet of vrolijk precies het juiste woord is, maar lees het dan maar als ‘happy’, dat geeft misschien wat beter het gevoel weer waar ik naar op zoek ben.

Dat ‘happy’ komt ook terug in de naam van de roller ball, die ik gisteren binnen kreeg. Ik geloof in de kracht van geuren en hoe deze invloed kunnen hebben op jouw gevoelsleven. Dus toen ik deze roller ball van Tisserand met de naam ‘Happy’ voorbij zag komen, besloot ik het toch maar eens te proberen.

En in die probeerfase zit ik nu nog steeds, want ik heb ‘m nog niet gebruikt. Over ongeveer een maand kan ik er meer over vertellen, dan zijn er vast wel weer wat momenten voorbij gekomen waarbij ik ‘m nodig heb. Eens zien of het net even een zetje kan geven.

Als ik hier zeg dat ik even 10 minuten ga mediteren, liggen de meiden altijd dubbel van het lachen. Ik weet niet wat voor beeld ze erbij hebben, het schijnt nogal komisch te zijn. Het weerhoudt me er niet van om toch te mediteren en dit doe ik eigenlijk altijd met een app.

Afgelopen week kwam ik de app Serenity tegen. Deze had goede reviews, dus ik besloot om deze maar eens te proberen. Waar ik vooral even aan moet wennen, is de vrouwenstem. Bij andere apps was het steeds een man die de meditatie begeleidde. Maar deze vrouwenstem is prettig en rustgevend, fijn om naar te luisteren. De oefeningen zijn in deze app net weer anders en bij iedere meditatie sluit je af met iets waar je dankbaar voor bent.

Die dankbaarheid kom ik nu ook tegen in de Broednest-app. Misschien ben je al wel bekend met de website SoChicken. Vanuit deze website is een app ontwikkelt waarin je op een overzichtelijke manier op weg gaat naar een leuker leven.

In de app worden challenges, bundels en gidsen aangeboden. Hiervoor kun je je aanmelden en kun je stap voor stap door, bijvoorbeeld, een bundel. Gisteren ben ik gestart met de bundel ‘Elke dag dankbaar’ en schreef ik me in voor de challenge ‘Elke dag een beetje dankbaar’. Dit kostte me 2 eieren, van de drie die je dagelijks krijgt.

Die eieren vind ik een mooi systeem, het zorgt ervoor dat je niet met van alles aan de slag gaat, waardoor je je overzicht en daarmee je motivatie verliest. Het klinkt als een beperking, maar ik kom er prima mee uit.

Voor het gebruik van deze app betaal je maandelijks 10 euro en het is ieder moment opzegbaar. Ik zit nu voor mezelf in de uitprobeer-fase. Kijken of het werkt voor mij. Als dat niet zo is, dan kan ik het zo opzeggen.

Waar het eigenlijk op neer komt is dat ik meer positiviteit wil, positiever wil denken. Als de dingen die ik hierboven noemde me daarbij helpen, dan is dat mooi. Uiteindelijk wordt het, hopelijk, een meer natuurlijke manier van denken en doen. Het blijft oefenen, bezig blijven en opletten dat ik me niet te snel laat beïnvloeden door piekeren, chagrijnig zijn. Alhoewel een baaldag af en toe ook wel nodig zal zijn. 🙂

Foto door Kaboompics .com via Pexels

Mijn kampeergeschiedenis, deel 1

Mijn kampeergeschiedenis, deel 1

Dat we, door de wijziging van onze zomervakantie, ineens zo druk bezig zijn met kampeerplannen, komt natuurlijk niet zomaar uit de licht vallen. Joris en ik hebben allebei al een hele kampeergeschiedenis, waardoor de aankoop van een tent niet zo’n vreemde keuze is. In dit bericht vertel ik je meer over mijn kampeergeschiedenis, die gaat al ver terug. 🙂

Met de paplepel

Want dat kamperen is er met de paplepel ingegoten. Samen met mijn ouders gingen we bijna (ik geloof dat er in deze historie nog een huisje in Frankrijk tussendoor komt) altijd met de tent op vakantie. Dat was een hele onderneming, want dat was altijd met een behoorlijk aantal familieleden. Die dan ook weer met ieder gezin een tent of caravan hadden. Altijd genoeg speelkameraadjes in de buurt dus. Ik kijk dan ook met een fijn gevoel hierop terug, terwijl ik er niet eens zoveel van kan herinneren.

Aan de wandel

Wel dat we na het eten altijd met een hele groep gingen wandelen, zingend en volop kletsend. En volgens mij was het in Luxemburg dat we altijd langs de kamperfoelie kwamen, dat rook zo heerlijk. Die camping in Luxemburg bestaat nog steeds, een nichtje is er zelfs vorig jaar (of het jaar daarvoor?) nog geweest. Daar loopt ook een fijn beekje langs, met water net boven je enkels. Ideaal om dammen te bouwen en bootjes gemaakt van flessen te laten varen. Waarschijnlijk daarom dat ik een beekje in de buurt van een camping echt een pluspunt vind.

De geur van hondenpoep

Wat voor mij ook een groot pluspunt is, nog groter dan het beekje langs de camping, is de zee. Misschien ook wel voortkomend uit mijn kampeergeschiedenis, want we hebben vaak gekampeerd in Groede, op camping Groede. Ik kan me niet herinneren dat die camping vroeger zo groot was. Als ik nu de site bezoek vind ik het een behoorlijk flinke camping en zou ik er zelf niet zo snel voor kiezen.

Wel weet ik nog goed dat er een paadje vanaf de camping naar zee ging. Ook daar hangt een geurherinnering aan, alleen niet zo’n prettige. Het stonk er namelijk altijd naar hondenpoep. Maar het vooruitzicht van de zee liet die geur snel vergeten.

Nooit meer

Een kampeervakantie, die bij verschillende familieleden nog goed in het geheugen staat, is een vakantie in Zeewolde. Wat ik me vooral herinner is een plek met jonge bomen. Die stonden er nog niet zo lang, in die nieuwe provincie. Doe daar nog koud en regenachtig weer bij en het wordt een vakantie om nooit te vergeten. En dan vooral vanwege die kou. Volgens mij mochten we met de hele familie nog eens terugkomen met beter weer, ik geloof niet dat er iemand van dit aanbod gebruik heeft gemaakt. Flevoland heeft dus geen warm gevoel bij mij achtergelaten.

Voor mijn ouders was deze vakantie ook de reden op het jaar daarop met de bus op vakantie in Spanje te gaan. Dat beviel zo goed, de tent kwam niet meer van de zolder. Nou ja, misschien kreeg hij nog een nieuwe eigenaar, dat weet ik eigenlijk niet.

Bij mij kwam het kamperen uiteindelijk weer terug, maar dat stukje kampeergeschiedenis bewaar ik voor een volgende keer.

Terugkijken naar mei

Terugkijken naar mei

De afgelopen maand stond nog steeds volop in het teken van Corona, waardoor alles soms nog steeds surrealistisch tintje krijgt. Toch kijk ik met een goed gevoel terug op deze maand. Steeds meer groen in de tuin, een lekker zonnetje erbij en alles kabbelt rustig voort. Ik vond het best een rustige maand, ondanks wat vakantieperikelen.
Het ‘nieuwe normaal’ (wat een verschrikkelijke uitdrukking en eigenlijk helemaal niet kloppend, want zo normaal vind ik dit allemaal niet) lijkt te wennen en wordt al meer een gewoonte.

Maar goed, laten we nog even terugkijken naar deze maand mei.

Instagram

Leuk om te zien hoe mijn foto’s in mijn 366 dagen project ook steeds groener worden. Er komen regelmatig foto’s uit de tuin tevoorschijn. De foto’s hieronder zijn allemaal niet in de tuin gemaakt, maar deze behoren wel tot mijn favorieten. Misschien volgende maand wel wat tuinfoto’s.

Mei 2020
Met Mees een potje jeu de boules. Ik ben steeds aan de winnende hand, maar wordt uiteindelijk flink ingemaakt.
Mei 2020
Op ontdekkingstocht in eigen dorp. Met zoveel groen om ons heen valt er nog zoveel te ontdekken.

Mei 2020
Er worden vanuit hier regelmatig kaartjes ontvangen en verzonden via ontvangeenkaartje.nl. Het blijft leuk!
Mei 2020
Wachten op tentstokken, op vrijdagavond op een verlaten industrieterrein. Ik vond het wel iets hebben.

Boeken

De laatste tijd lees ik echt veel, de boeken vliegen er door heen. En ik ken mezelf goed, want de spannende boeken zijn ook weer teruggekeerd. En er zaten hele spannende tussen. Zo werd ik meegenomen in het verhaal van Stille Wateren, door Eva Nagelkerke. Hetzelfde gebeurde bij Een heel gewoon gezin, door Mattias Edvardsson.

Ik ben dus weer in de ban van de spannende boeken, want inmiddels las ik dit weekend de volgende alweer uit, Sluit alle deuren, door Riley Sager. Binnenkort meer hierover, ik wil je graag laten weten wat ik hiervan vond.

Netflix

Mei was voor mij geen spannende Netflix-maand. We kijken nog steeds Grace & Frankie waarbij ik soms in slaap val, omdat ik een groot deel van deze serie al heb gezien. Verder is er weinig voorbij gekomen waarbij ik dacht: ‘Ja, dit wil ik echt zien!’ Tips zijn dus, zo als altijd :), weer welkom!

Misschien komt het ook wel doordat we verschillende dingen op tv hebben gekeken. Deze zijn inmiddels weer geëindigd, zoals Dream School en Lego Masters. Vooral die laatste, Lego Masters, is een heerlijk programma om samen met het gezin te kijken. Wat heb ik me verbaasd over al die prachtige bouwwerken. Ik vind het echt knap als je zo kunt bouwen met die steentjes. Ik zou heel veel moeten oefenen, heel veel.

Blogberichten

Vooral aan het einde van deze maand kwam de zomervakantie flink aan bod. Het begon met een vraagteken en resulteerde uiteindelijk in een kampeervakantie. Ik denk dat de zomervakantie ook voor anderen vraagtekens oplevert, zorgt voor een wijziging van plannen of helemaal komt te vervallen. De berichten hierover werden in ieders geval vaak gelezen. Hieronder de top 3 berichten van deze maand.

En dat was mei, als je zo terug kijkt is de maand weer omgevlogen. Ik begin te wennen aan deze Corona-tijd, alhoewel ik wel merk hoe klein mijn wereld is. Het bezoekje aan de campingwinkel voelde daardoor ineens als een wereldreis, dat was een hele vreemde ervaring. Maar het voelt stiekem ook wel veilig, dat kleine wereldje. Ik ben benieuwd wat juni weer gaat brengen. Of de wereld weer wat groter wordt.

Pin It on Pinterest