Gelezen: Zon – Lucinda Riley

Gelezen: Zon – Lucinda Riley

Het is raar, ik keek ontzettend uit naar dit boek, maar stelde toch steeds uit om er daadwerkelijk in te beginnen. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien zocht ik een moment waarvan ik wist dat ik genoeg tijd had om lekker door te lezen of zag ik op tegen het moment dat het boek al weer uit zou zijn. Bij ieder boek in De Zeven Zussen-serie vond ik het ontzettend jammer als ik het boek uit had.

Uiteindelijk vond ik dan toch het goede moment om te beginnen en zodra ik begon in het boek was ik weer verkocht. Ik werd meegezogen in het verhaal, had weer moeite met het boek wegleggen en ja hoor, weer balen toen het boek uit was. 

Ik vind het echt heel bijzonder als je zulke boeken kunt schrijven. Maar waar gaat het boek Zon nu eigenlijk over?

Electra heeft het allemaal voor elkaar: ze is bloedmooi, schatrijk en wereldberoemd. Maar achter dit perfecte plaatje gaat een kwetsbare jonge vrouw schuil, die de oplossing voor haar problemen zoekt in drank en drugs. Electra heeft, anders dan haar zussen, geen behoefte om te weten waar ze vandaan komt. Totdat ze een bijzondere brief ontvangt…


Zon brengt de lezer van het bruisende, chaotische Manhattan naar de prachtige, uitgestrekte vlaktes van Kenia. Kan de zoektocht naar haar verleden Electra helpen haar problemen het hoofd te bieden?

Het gebeurt me niet vaak, dat ik huil bij een boek. Maar bij dit boek vloeide er, zo tegen het einde, toch een paar tranen. Ik werd weer helemaal meegenomen in het verhaal, in het verhaal van de hoofdpersoon en het verhaal over haar afkomst, dat zich afspeelt ergens ver weg (in dit boek in Kenia) in een heel andere tijd. 

Het is een vast concept in deze serie van De Zeven Zussen. Het verhaal speelt in het nu en in het verleden. Dat blijkt goed aan te slaan. De boeken van Lucinda Riley worden goed gelezen, staan hoog in de lijsten. Ze weet veel lezers te boeien met haar verhalen.  Die lezers zitten nu waarschijnlijk weer te wachten op het volgende deel. En ik moet bekennen dat ik er daar één van ben. 

Ken jij deze boekenserie van De Zeven Zussen? En, wat vind je ervan?

Dit bericht bevat een aantal affiliate links. Koop je iets via één van deze links, dan ontvang ik hiervoor een klein bedrag.

Terugkijken naar april

Terugkijken naar april

Het is alweer 1 mei (Joris wordt vandaag 40, hiep hiep hoera!) en ik neem even de tijd om stil te staan bij de vorige maand. De maand waarin het Corona-virus ons dagelijks leven beheerst en ik soms het gevoel heb ik een film te leven. Het voelt dan zo surrealistisch, net alsof je een beetje boven alles zweeft en kijkt naar al die vreemde dingen die gebeuren. In deze rare tijd zoek ik naar houvast (of focus, zoals je hier kunt lezen). En mijn maandelijkse terugblik is een fijn moment om vast te houden.

Instagram

Mijn ‘jaarproject’ om iedere dag een foto te maken loopt nog steeds. De collectie wordt steeds groter. Dit zijn mijn favorieten van april:

Samen met Mees de auto ophalen bij de garage, we maken er een fijne wandeling van.
Lekker in de tuin gewerkt en verschillende stekken tegengekomen, zoals deze die goed doorgroeit.

Online borrelen, voor de eerste keer. Natuurlijk niet ideaal, maar in deze tijd een gezellige bezigheid.
Wandelen met de hond en dan hierin belanden. Ik vind dat echt genieten, zulke mooie plekjes dicht bij huis.

Boeken

Boeken lezen lukt me altijd wel, maar als de zon schijnt gaat het nog net even wat beter. Heerlijk buiten in de zon met mijn ereader. Zo fijn om dan te verdwijnen in een goed boek. Zo las ik DNA uit, kreeg De kunst van het verdwijnen na het lezen 3 sterren, dook ik in een andere wereld met Een stralende toekomst en begon ik aan Zon, uit de Zeven Zussen-serie. Heel verschillende boeken waarin de ene me meer aansprak dan de andere.

Ik merk trouwens dat ik wel even klaar ben met de thrillers en daardoor wat meer andere boeken ga lezen. Maar mezelf kennende zal er binnenkort wel weer een spannend boek voorbij komen.

Netflix

Zoals ik vorige maand al schreef zaten we het einde van seizoen 3 van A-Typical en stevenden we af op een zwart gat. Inmiddels zijn we uit het gat gekropen en zijn we begonnen aan een nieuwe serie, namelijk Grace & Frankie. Daar zag ik al verschillende afleveringen van, maar dat was al weer een hele tijd geleden. Dus zijn we deze nu met z’n viertjes aan het kijken.

Verder zag ik veel berichten voorbij komen over Tiger King en daardoor werd ik eigenlijk wel nieuwsgierig. Want waar was nu die ophef over, was het niet gewoon een hele saaie documentaire over een hele rare man? Mijn nieuwsgierigheid won en inderdaad, het is een documentaire over een hele rare man. Alleen is die documentaire alles behalve saai. Ik ben echt van de ene in de andere verbazing gevallen. Het verhaal kent rare wendingen en bijzondere verhalen. Dus twijfel je nog, begin gewoon aan de eerste aflevering en kijk wat je ervan vindt. Misschien vind je het helemaal niets, of je blijft kijken.

Blogberichten

Regelmatig neus ik wat rond in de statistieken van mijn blog. Het voelt toch als een soort waardering dat er bezoekers op je blog komen en er wordt doorgeklikt op andere berichten. De berichten die de afgelopen maand het meest werden bezocht zijn deze:

En zo is april afgesloten en gaan we door met mei. Ik ben erg benieuwd wat deze maand ons gaat brengen, vooral wat betreft de Corona-maatregelen. Hoe zal het gaan als de kinderen weer naar school gaan, als er weer gesport mag worden? Hopelijk komt er rustig aan steeds weer wat bij, gaan we hier met z’n allen heel goed mee om en komt het einde (zal het ooit helemaal overgaan?) in zicht.

Lijstje: te lezen boeken

Lijstje: te lezen boeken

Het lijstjes maken lijkt in het digitale tijdperk voor mij wat verloren te zijn gegaan. Ik deed dat altijd veel en graag. Het gaf me overzicht en zorgde voor nieuwe ideeën. Dat ik dat niet niet meer doe, en daar ook geen handige vorm voor kan vinden, vind ik jammer. De laatste tijd kijk ik regelmatig naar deze agenda, My Journal Agenda 2020, volgens de beschrijving de agenda om lijstjes in te maken, maar ik twijfel steeds of ik ‘m aan zal schaffen. Dus doe ik dat maar niet. Inmiddels komen we steeds verder in het jaar en blijven er een hoop lege pagina’s over in zo’n agenda, dus steeds minder reden om ‘m dan toch te kopen.

Maar goed, komende week komt het nieuwe deel van De Zeven Zussen uit. Een mooi moment om een lijst te maken van boeken die ik nog graag wil lezen. En waarom maak ik zo’n lijstje niet gewoon op mijn blog? Kan ik altijd gemakkelijk terug vinden. Dus hier komt iet.

Mijn boekenlijstje

  • Zon uit De Zeven Zussen serie, geschreven door Lucinda Riley. Een boek waar ik al een hele tijd naar uit kijk, de verwachtingen zijn dus hoog gespannen. Hopelijk niet te hoog.
  • De Meeste Mensen Deugen door Rutger Bregman. Volgens mij een boek dat een beetje buiten mijn normale genre valt, maar daardoor zeker niet minder interessant. Joris kocht ‘m een tijdje geleden, dus het is nog even wachten tot hij ‘m uit heeft.
  • Nog Lange Niet, een nieuw boek uit de Helen Grace serie van M.J. Arlidge, deel 9 alweer. Het is nog even wachten, deze komt namelijk 20 juni pas uit. Toch een fijn boek om naar uit te kijken. Nou ja fijn, waarschijnlijk weer een verschrikkelijk spannend verhaal, maar heerlijk om te lezen.
  • Eindstation Auschwitz door Eddy de Wind. Volgens de recensies een aangrijpend verhaal. Een boek om te lezen om nooit te vergeten.
  • Grand Hotel Europa door Ilja Leonard Pfeijffer wordt de laatste op mijn lijstje. Dit boek werd het boek van 2019 bij Hebban. En tja, dan word ik toch wel nieuwsgierig.

Natuurlijk ga ik het komende jaar nog wel wat meer boeken lezen dan deze 5, misschien komen ze dit jaar nog niet eens voorbij. Maar het zijn wel boeken om te onthouden, mocht ik een keer in mijn favoriete boekhandel staan en mezelf willen trakteren op een mooi boek.

Welke boeken staan bij jou op je nog te lezen-lijstje. Welke mag ik zeker niet missen?

Foto door Pixabay via Pexels

Mijn Instagram-feed wordt weer gevuld

Mijn inspiratie om foto’s te plaatsen was al een hele tijd verdwenen. Ik had er geen zin meer in, wist niet wat te fotograferen en had het een beetje opgegeven. En dat is toch eigenlijk wel heel erg zonde voor iets wat je zo graag doet. Maar ik merkte dat ik door de coachgesprekken en door het lezen van het boek ik weer inspiratie kreeg. En, niet minder belangrijk, ik kreeg weer zin om foto’s te maken. Uiteindelijk gaf ik zelfs toe aan het maken van een samenhangend geheel op Instagram. Iets wat me nooit lukte en me stiekem een beetje frustreerde.

Mijn feed past nu mooi bij de subtitel van mijn blog ‘Met mijn hoofd in de wolken’. Want ik kijk graag naar de lucht, geniet van mooie wolken en nog meer van de zon, die soms wat lastig te vinden is. En als het niet lukt om het zonnetje te vinden, op een druilerige dag als vandaag, dan kijk ik gewoon even terug en vang zo toch wat zonnestralen.

 

Pin It on Pinterest