Foto’s maken, maar met wat?

Foto’s maken, maar met wat?


Jaren geleden volgde ik een fotografiecursus, om handiger te worden met de spiegelreflexcamera. Leuk om te doen en een mooie uitdaging om alles zo mooi mogelijk vast te leggen. Maar ik blijf het een heel apparaat vinden, die spiegelreflex. Niet iets wat je zo in je tas stopt.

Dus maakte ik de overstap naar een systeemcamera. Met een hoop mogelijkheden, maar wel een stuk handzamer. Deze gaat al een heel stuk gemakkelijker mee, ik hoef geen grote cameratas mee te sjouwen. Toch merk ik dat ik dat toch steeds minder doe, die camera in mijn handtas stoppen. Eigenlijk komt het de laatste tijd niet meer voor.

Vorige week, tijdens de voorbereiding van mijn uitstapje naar Leiden, heb ik nog even getwijfeld. Zou ik dan toch mijn camera meenemen? Ik besloot om het toch niet te doen en het gewoon bij mijn telefoon te houden. Die heeft een prima camera, ik kan er mee vastleggen wat ik wil en daarna gemakkelijk op mijn telefoon de foto’s bewerken.

En hoewel ik graag, en veel, foto’s maak, merk ik ook dat het thuis laten van die camera ook de druk van het foto’s moeten maken niet zo aanwezig is. Die telefoon heb ik toch altijd bij me en als ik geen foto’s maak, is dat ook prima. Maar als ik die camera toch al meesjouw, dan is het zonde als ik geen foto’s maak. Dus kwam ik vorige week met niet zo heel veel foto’s thuis, maar heb ik toch een hoop gezien van Leiden.

Wie weet komt er weer een tijd dat ik de spiegelreflex of de systeemcamera weer tevoorschijn haal. Maar ik merk dat ik nu voldoende heb aan mijn telefoon, dat ik tevreden ben over de foto’s. Ik vind het nog steeds leuk om te fotograferen, maar ik ben meer bezig met het vastleggen van wat ik zie en leuk vind, dan dat het aan de hoge eisen moet voldoen die ik ook wel eens aan mezelf wil stellen.

En dat is meer dan prima. 🙂

In mijn eentje naar Leiden

In mijn eentje naar Leiden

Zaterdagochtend stapte ik in de trein voor een best wel lange rit naar Leiden. Want dat was de eindbestemming voor dit weekend, een weekendje helemaal alleen de toerist uithangen.

‘Waarom zou je dat doen?’ vraag je je misschien af. Dat vind ik lastig uit te leggen, maar ik vind het gewoon erg prettig om helemaal alleen te zijn. Om even met niemand rekening te houden en te doen wat ik zelf wil. En dat klinkt misschien heel egoïstisch en dat is het misschien ook wel. Toch merk ik, het was de eerste keer dat ik zo lang alleen op pad ging, dat het me helpt om even tot mezelf te komen.

Alhoewel dat nog best lastig was, want het lukte me die zaterdag nog niet zo goed om te onthaasten. Om toe te geven aan het alleen zijn, het rustig aan doen en genieten. Vooral het avondeten vond ik lastig, ik was dan ook zo klaar. Mocht ik dit vaker gaan doen, dan neem ik gewoon een boek mee. 🙂

Maar na een fijne avondwandeling door de stad, begon de rust steeds meer te komen. En dat dwalen door de stad heb ik volgende ochtend weer hervat. Na het ontbijt, het inpakken en het uitchecken, trok ik er weer op uit. Heerlijk is dat op zondagochtend, als de stad net weer tot leven komt. Straatje in, straatje uit en steeds verbazend over al die mooie huizen en gebouwen. Leiden is wat dat betreft echt een heerlijke stad, er is zoveel moois te zien.

Na dat dwalen trakteerde ik mezelf op een Chai Latte met cheesecake. Zo kon ik mooi even de tijd overbruggen tot de winkels open zouden gaan, want ik wilde nog wel even winkelen. Maar daar ben ik niet meer zo goed in, merk ik wel. Behalve dan in de Dille & Kamille, daar kan ik heerlijk rondneuzen. Op de één of andere manier vind ik dat altijd een heel rustgevende winkel.

Uiteindelijk besloot ik dat het genoeg was geweest en stapte ik weer in de trein richting Brabant. Het was een fijn weekend, maar ik verheugde me er ook op om weer naar huis te gaan.

Hieronder nog wat foto’s van mijn weekend in Leiden. Ik maakte eigenlijk nog niet eens zoveel foto’s, ik denk dat ik dus nog wel een keer terug ga.

Pin It on Pinterest