Met kinderen naar Parijs

Met kinderen naar Parijs

Heel eerlijk moet ik bekennen dat ik het behoorlijk pittig vond, met 3 kinderen naar zo’n grote en vooral drukke stad. En in zo’n stad valt ook wel het één en ander uit te leggen, want waarom slapen die mensen op straat en waarom staan die tentjes daar? Dat viel mij namelijk nogal op, de matrassen en tentjes waar zwervers op en in slapen.

Wil je even weg uit die drukte, en ik noemde het gisteren al, neem dan eens een kijkje bij de Grande Galerie d’Elevolution, een natuurmuseum in Parijs. Deze kregen we als tip, voordat we naar Parijs gingen, dus kochten we al kaartjes in Nederland. Dat is niet echt nodig. We waren op tijd, het was niet druk. Trouwens ook handig om te weten, de entree voor kinderen is gratis. Dat is bij veel musea in Parijs (en de rest van Frankrijk), tot 26 jaar mag je gratis naar binnen. Een mooie manier dus om van alles te ontdekken zonder dat entreeprijzen een belemmering vormen.

Maar goed, de Grande Galerie d’Elevolution, een stukje rust in de drukke stad en ook nog eens een mooi stukje rust. In een prachtig gebouw vind je een erg mooi natuurmuseum. En in dit museum wordt het verloop van de dag nagebootst door licht en geluiden. Het is op een mooie manier gedaan, je wandelt rustig rond om alles te bekijken en ondertussen verandert het om je heen. En soms ga je even zitten om te zien wat er dan allemaal verandert en om eens goed te luisteren naar al die geluiden.

Vergeet trouwens niet om bij je bezoek even wat deuren te openen, dan ontdek je een mooie oude trap en een oude galerie met allerlei opgezette dieren.

We bezochten het museum op donderdag, meteen in de ochtend. Het ligt vlakbij de Seine, voor ons op loopafstand voor het hotel. Een goede start van de dag. Die dag was het wel heel warm, dus het park bij het museum hebben we niet echt bekeken, maar dat is toch zeker de moeite waard. Er staan veel verschillende soorten bloemen en planten en wordt goed onderhouden.

De parken in Parijs zijn trouwens met kinderen ook altijd leuk om te bezoeken. Het geeft even wat ruimte om te spelen, om een hapje te eten (voor de lunch haalden we een broodje bij de bakker en aten het in het park op) en uit te rusten.

Ah oui, Paris

Ah oui, Paris

Gisteren reden we van Dijon weer naar huis, na bijna 2 weken Frankrijk. En die we bijna 2 weken geleden begonnen in Parijs.

De eerste dagen van onze vakantie brachten we voornamelijk door in een hop on-hop off bus. Met kinderen vind ik dat een handige manier om alle toeristische bezienswaardigheden te zien. Alles lopen is gewoon niet te doen en met 3 kinderen, waarvan de jongste 6, de drukke metro in, dat leek ons geen goed idee.

Ik was wel benieuwd naar Parijs. De eerste en laatste keer dat ik daar was is alweer bijna 20 jaar geleden. Samen met Joris bezocht ik de stad en weet ik dat vooral heel veel genoot van Montmartre en de mooie Sacré-Cœur. Bij de kinderen stond de Eiffeltoren hoog op het lijstje, de middelste deed zelfs afgelopen jaar haar spreekbeurt hierover, dus die mochten we zeker niet missen.

Maar jeetje, wat een drukte in Parijs. Van ons eerste bezoek kan ik me dat helemaal niet herinneren, maar deze keer overviel de drukte me echt. Daar kwam natuurlijk ook nog het warme weer bij, waardoor het nogal een drukkend geheel werd. In Nederland hadden we de tip al gekregen voor de Grande Galerie d’Elevolution. Een erg mooi natuurmuseum, waar het verloop van de dag wordt nagebootst. Je kunt daar even rustig gaan zitten, kijken naar de kleuren die veranderen en luisteren naar alle geluiden. Het was er heerlijk koel en lekker rustig.

We konden even bijtanken om ons vervolgens weer in de drukte te begeven, dus werd het weer hop on de bus en op weg naar Montmartre. Daar klommen we naar boven en konden mooi uitkijken over de stad om vervolgens door de straatjes te slenteren. En als je dan het drukke plein met alle schilders en tekenaars verlaat, dan valt het wel mee met de drukte. Maar dat is meteen ook een beetje het lastige van Parijs. Want als je de grote toeristische trekpleisters ontwijkt, kun je best wel wat rust vinden. Maar ja, je gaat toch naar Parijs om die wel te zien.

Na 2 hele dagen in Parijs was het dan ook fijn om op weg te gaan naar onze volgende bestemming, de camping in Zuid-Frankrijk. Rond half 6 ’s ochtends stapten we in de auto, de drukte op de Périphérique vermijdend. Zo konden we snel Parijs achter ons laten en hadden we voldoende tijd om onderweg al die indrukken verwerken. Want wat hadden we een hoop gezien de afgelopen dagen.

En wil je nog wat meer foto’s zien? De komende tijd komen er op mijn Instagram-account een aantal voorbij.

Hartverscheurend…

Op Twitter komen steeds meer berichten voorbij over de verschrikkelijke dingen die nu gebeuren in Amerika. Kinderen van immigraten worden weggehaald bij hun ouders. Gezinnen die worden uitgezet worden uit elkaar gehaald en worden opgesloten in grote kooien. En steeds wil ik die berichten niet zien en niet lezen, ik wil me er niet in verdiepen omdat ik het gewoon te verschrikkelijk vind. Mijn hart breekt en het doet pijn om die kinderen zo te zien.

Hoe kun je dit doen en hoe kun je dit toestaan? Wat kunnen wij doen, wat kan ik doen? Niet veel, alleen dit bericht schrijven, het onder de aandacht brengen. Zodat meer mensen zich laten horen. Laten weten dat dit niet kan. Maar het frustrerende is dat dat dan ook niet genoeg is. Want waarom zou Trump daar naar luisteren? Naar een paar roepende mensen uit zo’n klein landje in Europa? Maar laten we blijven roepen, laat de politiek wakker worden, laat iemand iets doen!

En ondertussen zitten die kinderen daar, gescheiden van hun ouders. In een kooi, op een matrasje…

l

Iets doen? Teken deze petitie

Pin It on Pinterest