In de Leeuwenhoek

Eind april en begin mei kon je op tv kijken naar In de Leeuwenhoek. Hugo Borst en Adelheid Roosen keken 4 weken rond in dit Rotterdamse verpleeghuis, op zoek naar de menselijke zorg bij dementie. Afgelopen week bekeek ik alle afleveringen en werd ik geraakt door de bewoners van het verpleeghuis, hoe Hugo Borst en Adelheid Roosen met de mensen omgaan en hoeveel de zorg wordt verpest door onderbezetting, bezuinigingen en regels.

Gisteren reisde ik af naar Utrecht om daar eens te gaan luisteren bij ‘In de Leeuwenhoek on tour’. Een avond in het teken van de serie en gesprekken aan de hand van getoonde fragmenten. Het bleef niet bij alleen luisteren, de deelnemers mochten actief aan de slag wat al begon met een wat ongemakkelijke oefening. Namelijk 2 minuten in de ogen van een vreemde kijken. Daarbij mocht je vertellen wat je daarbij voelde, hoe je dit vond of mocht je niets zeggen. En hoewel het ontzettend ongemakkelijk was, was het eigenlijk ook wel bijzonder. De onbekende was een mevrouw, die haar man een aantal maanden geleden naar het verpleeghuis moest brengen en daar nog elke dag mee worstelde. Omdat het niet lekker loopt in het verpleeghuis, maar ook door het schuldgevoel, dat ze hem daar naartoe moest brengen.

Mijn hart breekt bij zulke verhalen. Hoe verschrikkelijk is het als je al die jaren samen bent, je jouw dierbare ziet veranderen en uiteindelijk het besluit moet nemen dat jouw dierbare niet meer thuis kan wonen. Wat ze in de serie ‘In de Leeuwenhoek’ laten zien, is dat een opname ook voor rust kan zorgen. Dat de zorg kan worden losgelaten en dat er dan weer tijd komt om nog te genieten van elkaar. En na het verhaal van de onbekende mevrouw gisteren hoop ik zo dat voor haar dit moment ook nog zal komen.

Meer zien van In de Leeuwenhoek? Kijk dan hier voor alle afleveringen.

Hoe alles op z’n plek valt…

Ik zit in Eindhoven bij de Kamer van Koophandel en ineens valt alles op z’n plek. Eindhoven, de plaats waar ik in 2000 afstudeerde en nu dus de plaats waar ik mijn nieuwe bedrijf inschrijf. Een bedrijf dat aansluit bij mijn opleiding, mijn interesses en bij de richting waarin ik me verder wil ontwikkelen.

Die zoektocht heeft even geduurd. Het zoeken naar een nieuwe baan was blijkbaar de route die ik moest volgen om hier terecht te komen. Alle afwijzingen en alle gesprekken hebben ervoor gezorgd dat ik meer na ging denken over wat ik wilde in een baan.
Mede aangewakkerd door de coachingsgesprekken, die ervoor zorgden dat de raderen in mijn hoofd goed gingen draaien.

De gedachte om voor mezelf te beginnen heeft vaker door mijn hoofd gespeeld, maar ik kon daar geen richting aan geven. Tot een tijdje geleden het kwartje viel.
En nu is het dan zover, ik heb me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en ben nu eigenaresse van mijn eigen bedrijf. Wat ik ga doen vertel ik je binnenkort. Ik ga eerst even genieten van deze stap.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Hoge tranen

De hele dag zitten mijn tranen hoog. Ik sta al op met een vervelend gevoel in mijn buik. Maar dat kan ook veroorzaakt worden door de erg gezellige borrel gisteravond, na de eindmusical. In fases gaat ons drietal naar school. En uiteindelijk fietsen wij ook (weer) die kant op. Want groep 8 wordt vandaag uitgezwaaid, door alle kinderen. We zoeken elkaar een beetje op, de ouders van groep 8. Allemaal komen we kijken naar het uitzwaaien van één van onze kinderen. En dat is, volgens mij, voor iedereen een emotioneel moment. Of het nu de eerste, de laatste of de middelste is, het blijft bijzonder.

Tijdens de optredens van de kinderen schiet ik soms vol. Vooral als ik onze jongste en middelste op het podium zie staan en hun grote zus (en haar klasgenoten) toezingen. Nadat de leerkrachten onze kinderen hebben toegezongen, zijn wij als ouders aan de beurt. Een grote groep ouders op het podium, het ziet er vast een beetje vreemd uit. We zingen onze kinderen toe en ik moet heel hard mijn tranen wegslikken. Ik ga hier niet op dat podium staan huilen!

Uiteindelijk komen toch de tranen. Maar niet op dat podium, ook niet als groep 8 onder bogen door naar buiten loopt. Nee, ze komen bij het afscheid nemen van meester Huub. Ze, de meester en onze groep 8-er hebben een onderonsje. Ik zie tranen in de ogen van de oudste, in de ogen van de meester en dan kan ik de tranen niet meer wegslikken.

Het was een mooie tijd waar we afscheid van nemen, een heel fijn laatste jaar. Ik kijk er met een fijn gevoel op terug.

Een week van afscheid

Komende week is de laatste week van dit schooljaar, bijna vakantie. Een fijn vooruitzicht, 6 weken lang geen ochtendspits en broodtrommels smeren. Het kan zijn dat ik er na een paar weken wel weer klaar mee ben, maar voor nu is het vooruitzicht nog heerlijk.

Al wordt het komende week ook een week van afscheid nemen. Onze oudste zit nu in groep 8 en gaat dus na de zomervakantie naar de middelbare school. Een hele nieuwe fase, waar ze veel zin in heeft. Maar een nieuwe fase betekent ook het afsluiten van een oude fase. Afscheid nemen van de basisschooltijd. En ik ben niet zo goed in afscheid nemen.

Dus deze week, en dan vooral aan het einde van de week, zul je me regelmatig in de weer zien met zakdoekjes. Er staat namelijk nog een afsluitende musical op de planning en, de absolute tranentrekker, het afscheid van groep 8 door de hele school. Ieder jaar kijk ik met tranen in mijn ogen naar het afscheid van al die kinderen van groep 8. Hoe ze worden toegezongen en uitgezwaaid door alle andere kinderen. Hoe dat vaak gepaard gaat met tranen, bij de kinderen van groep 8 en hun ouders. Nu hoor ik daar zelf bij…

Pin It on Pinterest