Na het lezen van de eerste hoofdstukken van De Bekentenis, door Jessie Burton, moest ik terug denken aan een ander boek, namelijk Een Stralende Toekomst, door Rebecca Makkai. En dat kwam vooral door het springen in de tijd, waardoor er 2 verhaallijnen ontstaan. En het verhaal in het verleden heeft dan natuurlijk veel invloed op de verhaallijn in de huidige tijd. Dit is eigenlijk ook zo in de boeken van Lucinda Riley, de schrijfster van De Zeven Zussen, waarbij je ver de geschiedenis in duikt. Blijkbaar spreekt me dit wel aan, want ook dit boek, De Bekentenis, heb ik met veel plezier gelezen.

Even kort waar het over gaat:

Het nieuwe boek van Jessie Burton. Een krachtige en diep ontroerende roman over geheimen en verhalen vertellen, moederschap en vriendschap, en over hoe we onszelf verliezen en weer terugvinden.

In De bekentenis ontmoet Elise Morceau in 1980 de bijzondere Constance Holden. Ze is meteen diep onder de indruk van haar charme. Ze volgt de vrijgevochten schrijfster naar Los Angeles, maar voelt zich een buitenstaander in de wereld vol glamour en ambitie. Dan hoort ze een gesprek dat haar leven op zijn kop zet.

Drie decennia later is Rose Simmons op zoek naar antwoorden over haar moeder, die verdween toen zij een baby was. Constance Holden is naar verluidt de laatste die haar heeft gezien. Zal de ooit zo beroemde auteur Rose kunnen geven wat zij vraagt?

In het boek wordt je vooral meegenomen door het verhaal van Rose, tenminste, dat was wat ik bij mezelf merkte. Van Elise kreeg ik niet zo’n duidelijk beeld. Soms irriteerde ik me zelfs aan haar, merkte ik na steeds verder lezen. Elise was meegaand en volgzaam, volgde haar grote liefde naar Amerika en lijkt zichzelf helemaal weg te cijferen.

Terwijl Rose juist, ondanks haar onzekerheden, op mij heel dapper overkomt. Misschien niet meteen helemaal met de juiste insteek, maar ze voelt wel aan dat dingen niet helemaal lekker lopen en gaat er wat aan doen. Ze wint mijn sympathie en ik hoop zo dat alles goed komt, dat ze haar weg weet te vinden. Of dat zo is vertel ik hier niet, dat kun je beter zelf lezen.

Want het is een heerlijk boek om te lezen. Fijn geschreven, met op de juiste momenten de wisseling in tijd. Want dat lijkt me nog best lastig bij het schrijven van zo’n boek, op welke momenten duik je weer even in de geschiedenis en waar laat je het heden weer verder gaan? Die overgangen zijn in dit boek goed gelukt, het stukje geschiedenis geeft steeds meer duidelijkheid, waardoor het verhaal in het heden weer verder kan gaan.

De Bekentenis krijgt van mij 4 sterren, het is echt een aanrader!

Dit bericht bevat een aantal affiliatie links. Koop je iets via één van deze links, dan ontvang ik hiervoor een klein bedrag.

Pin It on Pinterest

Share This
%d bloggers liken dit: