Jaren geleden volgde ik een fotografiecursus, om handiger te worden met de spiegelreflexcamera. Leuk om te doen en een mooie uitdaging om alles zo mooi mogelijk vast te leggen. Maar ik blijf het een heel apparaat vinden, die spiegelreflex. Niet iets wat je zo in je tas stopt.

Dus maakte ik de overstap naar een systeemcamera. Met een hoop mogelijkheden, maar wel een stuk handzamer. Deze gaat al een heel stuk gemakkelijker mee, ik hoef geen grote cameratas mee te sjouwen. Toch merk ik dat ik dat toch steeds minder doe, die camera in mijn handtas stoppen. Eigenlijk komt het de laatste tijd niet meer voor.

Vorige week, tijdens de voorbereiding van mijn uitstapje naar Leiden, heb ik nog even getwijfeld. Zou ik dan toch mijn camera meenemen? Ik besloot om het toch niet te doen en het gewoon bij mijn telefoon te houden. Die heeft een prima camera, ik kan er mee vastleggen wat ik wil en daarna gemakkelijk op mijn telefoon de foto’s bewerken.

En hoewel ik graag, en veel, foto’s maak, merk ik ook dat het thuis laten van die camera ook de druk van het foto’s moeten maken niet zo aanwezig is. Die telefoon heb ik toch altijd bij me en als ik geen foto’s maak, is dat ook prima. Maar als ik die camera toch al meesjouw, dan is het zonde als ik geen foto’s maak. Dus kwam ik vorige week met niet zo heel veel foto’s thuis, maar heb ik toch een hoop gezien van Leiden.

Wie weet komt er weer een tijd dat ik de spiegelreflex of de systeemcamera weer tevoorschijn haal. Maar ik merk dat ik nu voldoende heb aan mijn telefoon, dat ik tevreden ben over de foto’s. Ik vind het nog steeds leuk om te fotograferen, maar ik ben meer bezig met het vastleggen van wat ik zie en leuk vind, dan dat het aan de hoge eisen moet voldoen die ik ook wel eens aan mezelf wil stellen.

En dat is meer dan prima. 🙂

Pin It on Pinterest

Share This
%d bloggers liken dit: