Selecteer een pagina

Eind april en begin mei kon je op tv kijken naar In de Leeuwenhoek. Hugo Borst en Adelheid Roosen keken 4 weken rond in dit Rotterdamse verpleeghuis, op zoek naar de menselijke zorg bij dementie. Afgelopen week bekeek ik alle afleveringen en werd ik geraakt door de bewoners van het verpleeghuis, hoe Hugo Borst en Adelheid Roosen met de mensen omgaan en hoeveel de zorg wordt verpest door onderbezetting, bezuinigingen en regels.

Gisteren reisde ik af naar Utrecht om daar eens te gaan luisteren bij ‘In de Leeuwenhoek on tour’. Een avond in het teken van de serie en gesprekken aan de hand van getoonde fragmenten. Het bleef niet bij alleen luisteren, de deelnemers mochten actief aan de slag wat al begon met een wat ongemakkelijke oefening. Namelijk 2 minuten in de ogen van een vreemde kijken. Daarbij mocht je vertellen wat je daarbij voelde, hoe je dit vond of mocht je niets zeggen. En hoewel het ontzettend ongemakkelijk was, was het eigenlijk ook wel bijzonder. De onbekende was een mevrouw, die haar man een aantal maanden geleden naar het verpleeghuis moest brengen en daar nog elke dag mee worstelde. Omdat het niet lekker loopt in het verpleeghuis, maar ook door het schuldgevoel, dat ze hem daar naartoe moest brengen.

Mijn hart breekt bij zulke verhalen. Hoe verschrikkelijk is het als je al die jaren samen bent, je jouw dierbare ziet veranderen en uiteindelijk het besluit moet nemen dat jouw dierbare niet meer thuis kan wonen. Wat ze in de serie ‘In de Leeuwenhoek’ laten zien, is dat een opname ook voor rust kan zorgen. Dat de zorg kan worden losgelaten en dat er dan weer tijd komt om nog te genieten van elkaar. En na het verhaal van de onbekende mevrouw gisteren hoop ik zo dat voor haar dit moment ook nog zal komen.

Meer zien van In de Leeuwenhoek? Kijk dan hier voor alle afleveringen.

Pin It on Pinterest

Share This