De hele dag zitten mijn tranen hoog. Ik sta al op met een vervelend gevoel in mijn buik. Maar dat kan ook veroorzaakt worden door de erg gezellige borrel gisteravond, na de eindmusical. In fases gaat ons drietal naar school. En uiteindelijk fietsen wij ook (weer) die kant op. Want groep 8 wordt vandaag uitgezwaaid, door alle kinderen. We zoeken elkaar een beetje op, de ouders van groep 8. Allemaal komen we kijken naar het uitzwaaien van één van onze kinderen. En dat is, volgens mij, voor iedereen een emotioneel moment. Of het nu de eerste, de laatste of de middelste is, het blijft bijzonder.

Tijdens de optredens van de kinderen schiet ik soms vol. Vooral als ik onze jongste en middelste op het podium zie staan en hun grote zus (en haar klasgenoten) toezingen. Nadat de leerkrachten onze kinderen hebben toegezongen, zijn wij als ouders aan de beurt. Een grote groep ouders op het podium, het ziet er vast een beetje vreemd uit. We zingen onze kinderen toe en ik moet heel hard mijn tranen wegslikken. Ik ga hier niet op dat podium staan huilen!

Uiteindelijk komen toch de tranen. Maar niet op dat podium, ook niet als groep 8 onder bogen door naar buiten loopt. Nee, ze komen bij het afscheid nemen van meester Huub. Ze, de meester en onze groep 8-er hebben een onderonsje. Ik zie tranen in de ogen van de oudste, in de ogen van de meester en dan kan ik de tranen niet meer wegslikken.

Het was een mooie tijd waar we afscheid van nemen, een heel fijn laatste jaar. Ik kijk er met een fijn gevoel op terug.

Pin It on Pinterest

Share This